<< 1 >> “ไม่ไหวแว้ววว...” คือสำเนียงใต้แบบ ไอ้เหว่า - ตัวตลกหนังตะลุง นับเป็นประโยคแรกที่ตุดพูด หลังจากจอดมอร์เตอร์ไซค์ไว้ใต้ต้นมะขามหน้าขนำทำเพลง ชายหนุ่มร่างหนาเจ้าของเสียงร้องทรงพลัง ในบทเพลง แต่ก่อน เดินหน้าดำคร่ำเครียดแล้วทิ้งตัวเหยียดนอนบนเปลสนามใกล้กองไฟ “ทำไมหรือตุด” ผมเงยหน้าถาม พักการปิ้งปลาเอาไว้ “ผมอยากพูด.. พูดว่า ไม่ไหวแว้ววว... ขอย้ำว่า ไม่ไหวแว้วว... ขืนปล่อยไว้อย่างนี้ นักดนตรีที่คิดสร้างงานอย่างอิสระต้องตายกันหมด” ผมเข้าใจตุดโดยพลัน ตุดต้องมีความในใจมากมาย อยากระบายหลายสิ่งที่อัดอั้นค้างใจให้ใครรับรู้ ผมปล่อยเขางุ่นง่านอยู่เกือบสองชั่วโมง ปิ้งปลา ชงกาแฟ ชวนชมนก ดูดอกไม้ รอเวลาให้ใจเพื่อนสงบ แล้วคิดแผนการเพื่อศิลปินหนุ่มที่เพิ่งมีงานเพลงวางขายเมื่อต้นเดือนเมษาใจ ผมเช็คเรตติ้งการให้สัมภาษณ์ของตุดดูเคร่าๆ ตุดบอก “ไม่เคยเลย” โอ.. นี่คือโอกาสดีนี่ฝ่า... นับเป็นครั้งแรกที่ ตุด นา – คอน หรือชายนาม ศุภกร วงศ์เมฆ ศิลปินของเมืองคอนให้สัมภาษณ์ต่อสื่อมวลชนประเภทสิ่งพิมพ์แบบเรียบง่ายอย่างสุดๆ ความเซ็งของตุด บวกกับอาการ ไม่ไหวแว้ววว... ผลักดันให้ผมต้องแปลงกายเป็นนักข่าวหนุ่มมาดเซอร์ เอาล่ะ ชายร่างหนาที่เริ่มผอมอย่างตุด ผ่านร้อนฝนมาตั้งยี่สิบแปดฤดูกาล มีโอกาสสร้างงานเพลงถึง ๔ ชุด ล่าสุด เรียงร้อยรอยใต้ เป็นชุดที่ ๕ เขาใช้ชื่อส่วนตัวว่า ตุด นา - คอน ด้วยเหตุว่าเป็นงานที่ทำเองทั้งหมด เขียนเอง ร้องเอง เรียบเรียงเอง เล่นดนตรีเองแทบทุกชิ้น โดยมีเพื่อนมือกลองพุงกลม นาม รังสฤษฎ์ ภู่รังไหม หรือ รุงรัง อยู่ใกล้ๆ คอยดูแลภาคโปรแกรมกลอง บันทึกเสียงพร้อมมิกซ์ดาว์น ตุดบอก – “ทำงานกันสองคน อยู่ในห้องอัดหนึ่งเดือน ที่นครศรีธรรมราช ( VM STUDIO ซ.นาวัด) มีเพลงที่เขียนทั้งใหม่และเก่า คือ เพลงกลับบ้านเหอ แต่ก่อน และนกกรง นั่นเป็นเพลงเก่า ส่วนเพลงใหม่นั้นใช้เวลาการเขียนระหว่างทัวร์คอนเสิร์ตกับ วง มาลีฮวนน่า เช่น เพลง ผู้หวังดี ลมเถื่อน นกแอ่น โดยเฉพาะนกแอ่น เขียนที่กรุงเทพฯ เป็นฉากที่ อ.ปากพนัง ในชุดนี้ เพลงที่ใช้เปิดหัวอัลบั้ม คือ แต่ก่อน เป็นเรื่องของปากพนัง และปิดอัลบั้มด้วย นกแอ่น ก็เป็นฉากที่ปากพนัง รวบหัวรวบท้ายเอาไว้ เพราะพื้นเพนั้นเป็นคนปากพนังโดยกำเนิด” ตุดพักกินปลาปิ้ง ตุดไม่ยอมให้ผมเรียกว่า ทาน หรือ รับประทาน ตุดบอก – เขาคือลูกชาวบ้าน เหมาะสมกับศัพท์ว่า “กิน” เป็นที่สุด ตุดคงหิวหรืออด ผมบอก - นั่นคือปลาจากบ่อ ว่างๆ เชิญหากินได้ตามสะดวก หรือจะงมกุ้งมาย่างกินกันก็ได้ ตุดหัวเราะชอบใจ เขาหัวเราะได้แล้ว ผมจึงถาม “ทำไมถึงไม่ไหวแว้ววว..!!!” ตุดบอก “มีคนเคยกล่าวว่า ศิลปินนั้น ในบ้านของตัวเอง ไม่ดัง ผมเชื่อแล้วล่ะ ยิ่งมีโปสเตอร์รูปของเราติดตามที่ต่างๆ ยิ่งเห็นสายตาบางอย่างที่คนมองว่าเราคงไปไม่รอด หรือคอยพูดเสียดสี ไอ้หมอนี่มันอยากดัง ไม่ยอมรับในงานที่เราสร้าง ไม่ยอมเล่นเพลงที่มีความปรารถนาดีแฝงอยู่ ไม่เปิดโอกาส ไม่ยอมสนับสนุนศิลปินบ้านเอง ไม่ยอมฟังเสียง ไม่อยากให้ดัง โอย.. อย่างนี้มันไม่ไหวแว้วว..!!!” ตุดระบายความนัยเหมือนท้อแท้ ผมเข้าใจตุด จึงเริ่มต้นสัมภาษณ์อย่างเป็นงานเป็นการ... ผมถาม – นิยามของ “นา – คอน” ตุดบอก - คำว่า คอน โดยความรู้สึกส่วนตัวเป็นภาษาของชาวบ้าน รากเดิมของผมอยู่ที่ปากพนัง มันเป็นนา เมื่ออพยพเข้าเมืองก็ไปอยู่แถวๆ หลังเมือง แถวกำแพงเมืองเก่า ซอยนาวัด แถวๆ คูเมืองที่วัดมุมป้อม จนไปถึงประตูชัย เมื่อก่อนจะอยู่นอกเมือง ส่วนกลุ่มในเมืองก็จะอยู่หาดทรายแก้วหรือถนนราชดำเนินในปัจจุบัน นั่นคือเส้นทางของคนเมือง แต่ผมมาอยู่แถวหลังเมือง จากนา เข้ามาอยู่หลังเมืองคอน เลยตั้งชื่อโยงไว้ระหว่างรากเดิมที่เป็น นา มาจาก ปากพนัง ย้ายมาอยู่หลังเมืองคอน เลยเป็น นา – คอน ผมถาม - เล่าความเป็นมาของเพลง “แต่ก่อน” ตุดเล่า - ได้มาจากพ่อเฒ่า เพราะว่าท่านมีอิทธิพลต่อชาวบ้านและผู้คนละแวกนั้น พ่อเฒ่าสิ้นเมื่ออายุ ๑๐๘ ปี ( พ.ศ.๒๕๔๕ ) เกิดยุคสมัยรัชกาลที่ ๕ ตอนปลาย ท่านชื่อ ยอง หนูคง ตอนนั้นยังไม่มีนามสกุล เพิ่งตั้งเมื่อ ร.๖ ท่านบอกว่านามสกุลได้มาจากย่าที่ชื่อหนู ก็คือ ทวดของทวดของผมอีกทีหนึ่งนั่นล่ะ แล้วพอได้แต่งงานกับปู่ของพ่อเฒ่าที่ชื่อ คง ก็เอามาตั้งนามสกุล คือ เอา ย่าหนู กับ ปู่คง มารวมกัน จึงได้เป็น หนูคง ท่านเล่าประวัติพวกนี้ให้ฟังตลอด เป็นคนที่แข็งแรงมาก ตอนที่ผมเด็ก ๆ สักห้าหกขวบ ท่านแบกขึ้นบ่าไปเที่ยวสวนสัตว์ ตอนนั้นอายุก็ปาไปแปดเก้าสิบปีแล้วล่ะ ชาวบ้านแถวนั้นเกิดมาเห็นท่านหัวขาวกันแล้ว ท่านแบกจากซอยนาวัด ไปกำแพงเมืองเก่า ( ระยะทางประมาณ ๑ กิโลเมตร ) ช่วงนั้นสวนสัตว์เก็บค่าผ่านประตู ผู้ใหญ่ ๑ บาท เด็ก ๕๐ สตางค์ ไปดูสัตว์ ไปวัด เล่าเรื่องโบราณ แต่งเพลง แต่ก่อน ตอนเรียน ปวช.๓ อายุประมาณ ๑๗ – ๑๘ ปี ตอนเขียนนั้น วงการนักศึกษามีการประกวดเพลง ตระเวนประกวดระดับวิทยาลัยไปทั่วภาคใต้ ก็ได้ใช้เพลงเขียนเองประกวด มีเพลง แต่ก่อน ขี้เหล็ก นกกรง ซึ่งเป็นที่รู้จักในวงการนักศึกษาเทคนิคในยุคปี ๒๕๓๖ – ๒๕๓๗ แล้วมาเล่นตามผับ ก็มีคนรู้จักโดยอิทธิพลของเพลงมันทำหน้าที่ของมันเอง ตอนนั้นที่บันทึกเสียงครั้งแรก ประมาณ ปี ๒๕๓๙ ยังไม่ได้ใช้ชื่อว่าวง นา - คอน แต่ใช้ชื่อ ทีปาวลี โดยเริ่มแรกในนามทีปาวลีนั้น ก็มี เผด็จ แซ่ลิ่ม หรือ คุณไข่ ( ขายข้าวสารอยู่ อ.ดอนสัก จ.สุราษฎร์ธานี ) และ คุณภา - นภาพล สุทธิฤทธิ์ ก็ได้รวมทีมกับ น้าหมู กีตาร์ ( ปัจจุบันเล่นที่ ร้านคันทรีโฮม จ.นครศรีธรรมราช ) ซึ่งผมก็เล่นอยู่ที่คันทรี่โฮมด้วย แต่เล่นคนละวงกับน้าหมู เป็นยุคโฟล์ค ยังไม่เป็นแบนด์แบบตอนนี้ จะใช้วิธีการเล่นแจมกับคุณไข่ และคุณภา ซึ่งเดินทางมาจากดอนสัก เพื่อทำเพลงที่เมืองคอน ( ห้องบันทึกเสียง คอนเรคคอร์ด ) เพลงของผมก็เริ่มทำไว้แล้ว เป็นการทำส่วนตัว มีสามเพลง คือ นกกรง ขี้เหล็ก และ แต่ก่อน ตอนนั้นได้ทำไว้ และก็มาเล่นอยู่ในผับแล้ว คือผมจะเล่นเพลงพวกนี้ ถ้าคนมาฟังผมเล่นในผับก็จะมาขอฟังเพลงพวกนี้ หลังจากนั้นจึงได้รวมทีมกับน้าหมู ภา และ คุณไข่ ก็ชวนกันว่ามาทำเพลงร่วมกันดีกว่า ไหนๆ ก็ทำกัน ก็ร่วมกันเป็น ทีปาวลี รูปปกก็เป็นแบบอินดี้ มี อาจารย์ภิญโญ เพชรแก้ว ( วงด้ามขวาน ) เป็นผู้ถ่ายรูป ใช้วิธีการฝากพรรคพวกช่วยเปิด และขายแบบอินดี้ ทางวงพอมีโอกาสเล่น ก็ไปเล่นกัน ในขณะที่ไม่มีชื่อเสียงก็ตระเวนเล่นไปเรื่อยๆ มีการเปิดเชียร์กันทางวิทยุ ซึ่งน่าจะเข้าตากรรมการ เพราะว่าทีแรกจริงๆ นั้น กะว่าจะไม่ขายบริษัทเทป หลังจากนั้นก็มีการเจรจากับ บริษัทพีจีเอ็ม โดยการดึงตัวของ คุณสุทธิพร เพ็งเจริญ เมื่อเข้าบริษัทก็ต้องเปลี่ยนชื่อวง ด้วยเหตุผลว่าเหมาะแก่การเรียก จึงเป็นนา - คอน เมื่อใช้ชื่อว่า นา - คอน ก็ได้ออกผลงานในนามวงนี้มาสี่ชุด เริ่มจาก แต่ก่อน, ย้อนยุค, สัญญาหนาว แล้วก็ ตามรอยไทย แต่เพลงยังไม่ได้รับความนิยม เพราะว่าตอนนั้นมันน่าจะเกิดจากกระแสเพลงทางอีสานมาแรงกว่า ผมถาม - ทำไมทำเดี่ยวในชุดนี้ (เรียงร้อยรอยใต้) ตุดพูด - มันเป็นสิ่งที่คิดไว้นาน อั้นไว้หลายปี เพราะว่าได้ทำงานก่อนที่จะรวมกันเป็นแบนด์ ซึ่งผมก็คิดโครงสร้างไว้นานแล้ว ถึงช่วงนี้ ตุดหยุดกินปลา เป็นเวลาเดียวกับชายหนุ่มนักเพลงร่างบาง นาม สุราษฎร์ – ราษฎรที่ดี และเพื่อนมือกลองร่างเตี้ยพุงกลม นาม รุงรัง ขับมอเตอร์ไซค์มาจอดหน้าขนำทำเพลง ทั้งสองยิ้มหัวเริงร่า มาดมั่นว่าจะต้มน้ำชงชา จิบกาแฟให้ชื่นใจ ผมพักการสัมภาษณ์ตุด เข้าสมทบวงกินปลา ผม ตุด รุงรัง และราษฎรที่ดี ร่วมกันกินปลา พวกเราจะกินกันพออิ่ม แล้วค่อยให้ตุดพูดถึงเพลงตอนต่อไป... << 2 >> ชายหนุ่มสี่คนยังคงย่างปลากินกันในยามบ่าย รุงรัง เพื่อนมือกลองพุงกลมเกิดไอเดียที่ดีร่วมกับสุราษฎร์ – ราษฎรที่ดี พวกเขาจะช่วยกันปรุงน้ำจิ้มปลาย่าง ต่างแบ่งหน้าที่เหยาะน้ำปลา ฝานสมุนไพรเครื่องเคียง บีบมะนาว ปรุงรสน้ำจิ้มตามสนุกนึก ผมปล่อยพวกเขาทำตามหน้าที่ เสมือนการแบ่งงานรับผิดชอบในหมู่ลูกเสือ บัดนี้ ผมเริ่มอิ่ม เราพักกันมานานแล้ว จึงได้เวลาดีสัมภาษณ์ตุดต่อไป ผมถาม - คุณบ่นว่าไม่มีตังค์ เพราะอะไร ตุดตอบ - คิดว่าไม่ใช่เท่าแต่ผมนะ (หัวเราะ) สะพาน ด้ามขวาน หรือ ไท - ลากูน ทุกวงมันเกี่ยวโยงกัน ผมว่าเพราะศิลปะเมืองไทยมันมีปัญหามากกว่า มันเป็นยุคของอีกโลกหนึ่งที่วิชาการด้านอื่นเขาพัฒนากัน แต่งานศิลปะมันยังอยู่ที่เดิม แล้วก็ไม่ได้ยกให้ก้าวไปตามวิชาการหรือเทคโนโลยีให้มันได้ไปคู่กัน มันลืมไป เป็นสาขาที่ตก ที่ลืมกัน เป็นสาขาที่ใครไม่อยากให้เรียน เพราะว่าเต้นกินรำกินนั้น หลายคนมักพูดว่า ลูกเหอ.. อย่าปล้ำ ผมถาม – ทำไมคุณเลือกที่จะทำงานศิลปะ เพราะอะไร ตุดพูด - มันทำให้ผมมีความสุข เพราะว่ามันใช่จริงๆ แล้ว มันเป็นวิถีที่ผมต้องการ ผมถาม - เริ่มเล่น เริ่มลุยอย่างจริงจังเมื่อไหร่ ตุดเล่า - ผมมีการตัดสินใจสองด้าน เพราะว่าอีกซีกหนึ่งนั้น ผมอยู่ในแวดวงคนดนตรีกลางคืน ต้องเล่นประจำตามที่เคยเป็นอยู่ สองก็แวดวงของงานศิลปะ พ่อ แม่ พี่ น้า เขาทำงานด้านนี้ การตัดสินใจของผมก็คือ ถ้าจะทำจริงๆ ก็ต้องหลุดออกมาจากตรงที่เล่นประจำเพื่อลงหาข้อมูล เดินทาง หาประสบการณ์ เพราะเพลงทุกเพลงมันเกิดจากข้อมูลจริงๆ หมด ก็เลยเลือกอย่างหลัง คือเลิกเล่นประจำเพื่อลุยหาข้อมูล ซึ่งต้องยอมอด ผมถาม - ตอนนี้การแสดง การโชว์ตัวตามที่ต่างๆ เป็นไงมั้ง ตุดตอบ - ก็... พอมีอยู่บ้าง แต่ส่วนมากโดนงานของคนกันเอง ประเภทพรรคพวกขอมา จึงลำบากหน่อย เพราะต้องอด (หัวเราะ) อยากฝากถึงเพื่อนเหมือนกัน ว่าช่วยๆ ดูแลหน่อย ไม่ไหวแว้ววว... เล่นฟรีบ่อยไป ขณะที่ตังค์ในกระเป๋าไม่มีสักบาทนี่.. เพื่อนเอ้ย.. ไม่ไหวแว้ววว..!!! ผมถาม – ช่วยเล่าเบื้องหลังภาพปกชุด เรียงร้อยรอยใต้ ตุดเล่า - ผมเลือกถ่ายภาพปกที่ในห้องนั้น เพราะอยากให้นายทุนเขาเห็นว่านี่ล่ะ คนทำงานศิลปะเขาอยู่กันอย่างนี้ ไม่ใช่ว่าให้นายทุนไปเห็นว่าศิลปินเขาสบาย พาเขาไปที่บ้าน ขี่รถกันไป แต่นี่มันไม่ใช่ ภาพนั้น นั่นเป็นรังของพวก EXOTIC MUSICIANS CLUB รังของเพื่อนผม รังของพวกอินทรี ก็มีอาจารย์เพลงท่านหนึ่งที่ไปร่วมดูในวันถ่ายปกด้วย ท่านบอกว่านั่นเป็นรังจริงๆ รังหนังสือ รังความรู้ ทำให้เขาได้รับไฟขึ้นมามาก เหมือนกับเป็นการจุดไฟขึ้นมาใหม่ ผมได้รับความรู้จากที่ตรงนั้นมาก ผมถาม - อิทธิพลเพลง ตุดบอก - เกิดจากเมืองคอน เกิดจากการผสมผสานของกลุ่มนักดนตรีที่เราอยู่กันไม่เคยแตกแยก ตั้งแต่ ด้ามขวาน สะพาน นา - คอน แล้วก็มาเจอกับ ไท - ลากูน มาพบกับ สุราษฎร์ ( ร้านบ้านพระจันทร์เรืองฤทธิ์ ) จึงทำให้เกิดการสั่งสมความคิดเกิดเป็นงานขึ้นมา และที่สำคัญนะ ในวงการเพลงเพื่อชีวิตนี่ ที่ขาดไม่ได้ก็คือ คาราวาน ผมเล่นเพลงของ คาราวาน เยอะ ทุกอย่างเลยสั่งสมออกมาอย่างที่เห็น ที่ได้ฟังกัน ผมถามสุราษฎร์ ( เคยเขียนเพลง อดีต ให้ นา - คอน ชุด ตามรอยไทย ) - เท่าที่สัมผัสกับตุดและงาน คิดว่าเป็นอย่างไรบ้าง สุราษฎร์พูด - เป็นแบบอย่างที่ดีของคนรุ่นใหม่ เป็นตัวแทนของคนรุ่นเก่า เพราะเขาคงไม่สามารถทำอะไรมากนักในปัจจุบัน ผมขอใช้นิยามว่าฮิปปี้นะ “ฮิปปี้ตุด” เป็นบุปผาชน ที่เราร่วมทำกิจกรรมอะไรกันอยู่ตรงนี้ก็เพื่อสิทธิของชาวบ้าน มาดำเนินกัน มาประยุกต์ใช้กัน ตรงนี้ล่ะ ที่ผมว่าสวย เป็นรูปแบบที่ดี ผมได้ยินเพลง นา – คอน ก็ตอนเพื่อนๆ เอาไปเล่นกันแถวจังหวัดสุราษฎร์ ยิ่งผมได้มาอยู่ที่เมืองคอน จนกลายเป็นคนคอนไปแล้วนี่ ผมยกให้ที่นี่เป็นแดนอารยธรรมโบราณ ความยิ่งใหญ่ของเมือง ประวัติศาสตร์พวกนี้ อย่าง แต่ก่อน นี่ ต้องช่วยกันสื่อ ช่วยกันบอกกล่าวกันไป มันเป็นศาสตร์อย่างหนึ่งสำหรับคนรุ่นใหม่ได้รับรู้ ผมถามรุงรัง - ใช้วิธีคิดอย่างไรในการทำงานร่วมกับตุด รุงรังพูด - วิธีคิดคือ ตามเขา ตามตัวศิลปิน เขาอยากได้อย่างไรเราก็ต้องทำให้ได้ดั่งใจเขา ตุดเสริม – รุงรังเป็นโปรแกรมเมอร์มืออาชีพ ผมยกให้เป็นมืออาชีพเพราะว่าเขามีกฎเกณฑ์ กฎกติกาที่เขาเข้าใจ และทำออกมาได้ดี น่าฟัง ผมถามตุด - คุณเคยพูดว่า ไม่ไปไหน จะอยู่เมืองคอน ตุดตอบ - ผมเห็นคนอื่นเขาไป แล้วเขาก็ต้องกลับมา แล้วเราไปทำไม เราอยู่เฉยๆ ดีกว่า แต่พอเขาไปเราก็นั่งดูเขาไปกัน ที่สุดแล้วก็ต้องกลับมา ผมเขียนเพลง กลับบ้านเหอ นี่ก็คือ บรรยากาศความเป็นพื้นบ้าน ความเป็นเรา พอหน้าเทศกาลก็ต้องกลับมา เพราะว่าพอถึงหน้าเทศกาลนี่ กรุงเทพฯ เหมือนเมืองร้าง แย่งกันกลับบ้าน บางทีรถชนบ้าง อะไรบ้าง เพื่อจะกลับบ้าน ปีใหม่ เดือนสิบ สงกรานต์ นี่ กรุงเทพฯ ร้าง แสดงว่าคนที่เมืองหลวง หรือเมืองกรุงนี่มีกันอยู่ไม่กี่คนเอง ผมถาม (อีกที) - อยากทำอะไรให้กับเมืองนครฯ นี่บ้าง ตุดบอก - อยากประกาศให้เห็นว่าเมืองคอนนี่ยิ่งใหญ่สมกับที่เป็นเมืองพระ บ้านเราค่อนข้างเป็นเมืองปิดซะเหลือเกิน โดยอะไรหลายๆ อย่างนี่ล่ะ อย่าพูดเลยว่ามันเพราะอะไร พูดก็เหมือนผิด แต่ผมเชื่อได้ว่าคนสมัยโบราณที่เคยเข้ามารุกรานเมืองนครฯ นี่ ไม่เคยเผา ไม่เคยตีพระธาตุ เพราะว่านี่คือเมืองพระ ถ้าเกิดสงครามขึ้นมานี่ คนที่ยังใช้วิถีธรรมชาติ จะเป็นผู้ที่อยู่รอด ก่อไฟเป็น หุงข้าวด้วยฟืนเป็น ถนอมอาหารเป็น ปิ้งปลาเป็น พวกนี้จะอยู่รอดในภาวะสงคราม ไม่ต้องออกไปไหน อยู่บ้าน กลับเข้าหาธรรมชาติ แต่เด็กทุกวันนี้ มันทำอะไรไม่เป็น เกิดมาก็เตาแก๊สเลย มันไม่ไหว ผมถาม (ครั้งสุดท้าย) - อยากฝากอะไรถึงแฟนเพลงบ้าง ตุดฝาก - ผมว่างานชุดนี้เป็นเพลงที่น่าฟัง เพลงเพื่อชีวิตนี่นับวันยิ่งน้อยลงๆ หลายวง หลายคน พอที่สุดแล้วก็ต้องกลายพันธุ์ ไปร้องลูกทุ่งบ้าง อะไรบ้าง ซึ่งมันไม่จริง ผมขอทำเพลงตามใจผม ผมเริ่มเซ็งกับคำว่าเพื่อชีวิต ผู้ฟังอย่ายึดติดกับตัวผม ผมอยากจะผสมผสานเป็นร็อก เป็นอะไรก็ว่าไป แต่ผมขอทำเพลงตามใจผม ไม่ขอกลายพันธุ์แบบไร้ทางออก ถ้าจะบอกว่าเพื่อชีวิตกันนี่ มันยังสรุปไม่ได้ ต้องใช้เวลามาก ผู้ฟังต้องตัดสินเอาเอง. สุราษฎร์และรุงรังยังคงปิ้งปลากินกันต่อไป แม้ว่าสมุนไพรที่ใช้ปรุงรสเช่นพริกชี้ฟ้านั้น รุงรังกลับเผลอห่อกระดาษหนังสือพิมพ์โยนลงในกองไฟไหม้เกรียมไปเรียบร้อยแล้ว ผม ตุด สุราษฎร์ต้องเดินหาพริกชี้ฟ้าในบริเวณบ้านมาทำน้ำจิ้ม เราเด็ดได้ในปริมาณไม่มากนัก น้ำจิ้มปลาย่างจึงขาดรสเผ็ดร้อนพอควร พวกเราล้อมวงกินปลาเท่าที่มีน้ำจิ้มเสริมรส ในขนำแว่วเสียงเพลง “กลับบ้านเหอ” ของ ตุด นา – คอน ชุด เรียงร้อยรอยใต้ คลอบรรยากาศยามบ่าย เราอุ่นใจที่ยังได้อยู่ในแผ่นดินของเรา มีเพลงฟัง มีดนตรีให้เล่น มีปลาย่างและน้ำจิ้มให้กินกันพออิ่มนอนตีพุงกลม อีกไม่กี่วันข้างหน้าพวกเราจะซ้อมดนตรี เตรียมเล่นเพลงที่ทำด้วยมือของเรา ให้คนในแผ่นดินนี้ร่วมรับฟัง โปรดติดตาม.

• แต่ก่อน
  
• สองน้ำ
  
• กลับบ้านเหอ
  
• เก้าอี้ไม้
  
• นกกรง
  
• ลมเถื่อน
  
• ผู้หวังดี
  
• รอยใจ
  
• ดอกญาง
  
• นางแอ่น
  

ศุภกร วงศ์เมฆ

ศิลปิน : ศุภกร วงศ์เมฆ (ตุด นาคอน)
อำนวยการผลิต : ชัยรัตน์ ตั้งนิรันดร
Executive : สมชัย ตั้งนิรันดร
Producer : กิตติศักดิ์ ศิริบุญยัง
เรียบเรียง : ศุภกร วงศ์เมฆ
ควบคุมการผลิต : กิตติศักดิ์ ศิริบุญยัง
กีตาร์โปร่ง : ศุภกร วงศ์เมฆ, เล็ก ฟรีเบิร์ด Solo เพลง ขี้ใต้ สไลด์กีตาร์ เพลงนกกรง
กีตาร์ไฟฟ้า : ศุภกร วงศ์เมฆ, เล็ก ฟรีเบิร์ด Solo เพลง กลับบ้านเหอ ผู้หวังดี, ต๊ะ ทุ่งสง Solo กีตาร์เพลง นางแอ่น
เบส : ศุภกร วงศ์เมฆ
แมนโดลิน : เล็ก ฟรีเบิร์ด
ซออู้ / ปี่ : KENNY ลิ่ม
แอคคอเดี้ยน / ไวโอลิน : อัส หาดใหญ่
เมาท์ออแกน : ศุภกร วงศ์เมฆ
เพอคัชชั่น : ศุภกร วงศ์เมฆ, รังสฤษฏ์ ภู่รังไหม (รุงรัง)
ศิลปินรับเชิญ : คฑาวุฒิ ทองไท ร่วมเขียน ร่วมร้อง เพลงผู้หวังดี
บันทึกเสียง : PGM STUDIO, VM STUDIO นครศรีธรรมราช Tel. 0-9875-3478
ขอบคุณ : น้ามาด ไทลากูน ให้ยืมเพอคัชชั่น, อ.ยงยุทธ ด้ามขวาน ให้ยืมกีตาร์, สุธรรม แรกรุ่น ให้ยืมเบส, ลือ เรือนเคียง ให้ยืมเบสอัดเสียง, (นครหลวงการดนตรี), ขอบคุณธรรมชาติ และมิตรทุกคนที่ไม่ได้เอ่ยนาม
Sound Engineer PGM : นก ไพลิน
MIXEDOWN : เจี๊ยบ (มายด์ สตูดิโอ)
ขอบคุณ : สุเมธ สะพาน, JOIY FEEL, ปุ๊ สุราษฎร์ฯ บ้านพระจันทร์เรืองฤทธิ์ นครศรีฯ
Exotic Musicians Club : สถานที่ถ่ายปก 2 มีนาคม 2547