หัวควาย!! ของสถาบัน-'บาว
โดย : สุเมธ สอดจิตต์
พิมพ์ครั้งแรก หนังสือพิมพ์สมิหลา ไทม์ ปีที่ 3 ฉบับที่ 89-90 มิถุนายน 2547 คอลัมน์ บันทึกเพลงทักษิณ

เขาไว้ผมยาว สายตาคนทั่วไปมักมองเขาอย่างพิจารณา ทำความเข้าใจอย่างผิวเผินว่า เขากำลังทำงานสายทางศิลปะ เป็นขบถนักเพลงแหกคอก ลีลาชีวิตไม่เหมือนชาวบ้านร้านถิ่น เขาช่างคล้ายภาพลักษณ์ที่ใครต่อใครชื่นชม เสื้อยืด กางเกงยีนส์ การแต่งกายเหมือนชาวคณะดนตรีของวงหัวควาย!! แต่.. เขาคอยปฏิเสธในใจตลอด ขณะส่งยิ้มแห้งๆ ให้เหล่าแฟนเพลง หลายครั้งที่เขาถูกทักทาย “คุณช่างคล้ายคาราบาวจังเลย” นั่นทำให้เขาสะดุ้งปนขมขื่นขนาดหนัก เขาแบกรับสัญลักษณ์นักร้องยอดนักสู้ เป็นขุนพลเพลงผู้ยิ่งใหญ่เหมือนใครอื่นไม่ไหว เขายังเด็กเกินไป ทั้งที่หัวใจอุดมด้วยดนตรีในแนวเพลงเพื่อชีวิตของใครต่อใครหลายคน แต่เขาไม่ใช่ คาราบาว... ในอดีต สมัยที่นักเพลงหัวควายเหล่านั้นรุ่งโรจน์ เขาเคยรับดอกไม้ทางความคิด เป็นชายหนุ่มนักสู้คนหนึ่งที่แหกปากร้องบรรเลงเพลงธรรมเพื่อคนจน ขอทาน ชาวนา กรรมกร จับกัง สาวงามในตู้กระจก ชายเฒ่าลุงขี้เมา และอีกหลายสาขาอาชีพ เคยเล่นเพลงร่วมรณรงค์สินค้าไทยตามเนื้อหาชี้นำว่า “เมดอินไทยแลนด์” เคยกระทำการหลายอย่างตามสายทางดนตรี รอนแรมเทศนาให้เหล่าประชาชนรับฟังข่าวสารภาษาเพลงในหลายมุมแผ่นดิน แม้เมื่อวันหนึ่งวงดนตรีของชายหนุ่มตราควายแปรเปลี่ยน เขาและเพื่อนนักดนตรีผมยาวหลายคนก็ยังพอมีความหวัง หวังว่าแนวเพลงเพื่อชีวิตทั้งหลายที่คลอดออกมาในเวลาหลัง ยังคงมนต์ขลัง จะไม่มีวันเปลี่ยนไป ฤดูกาลของดอกเพลงเพื่อชีวิตกว่าสองทศวรรษผ่านนั้น นักดนตรีผมยาวอย่างเขา ยังมั่นในศรัทธาทางเสียงเพลงที่เหล่าคนหัวควายสรรสร้าง ชายหนุ่มผมยาวสยายสุดเท่กลุ่มนั้นคือกระบอกเสียงที่กู่ร้องเพื่อความเป็นธรรมทั้งปวง โอ.. พ่อนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ เพียงใช้กีตาร์เป็นอาวุธ ก็สามารถโซโลกระตุกหนวดผู้นำระดับชาติให้ร้อนหนาวได้ทุกยุคสมัย ไม่มีใครสามารถทำเช่นนั้นได้อีกต่อไป พวกเขาคือมือหนึ่งในประเทศ ภาพหัวสัตว์เพื่อนชาวนาที่สถาปนาเป็นสัญลักษณ์วงดนตรีเพื่อนควาย คล้ายความภาคภูมิใจของคนยาก หลายถิ่นที่ในประเทศนี้จึงมีรูปกะโหลกสัตว์แรงงาน ประดับตามขนำริมทุ่ง ร้านเหล้าราคาถูก ท้ายรถบรรทุก หัวรถกระบะ หรือบางรายซึมลึกหนักหน่วงถึงขั้นทนเจ็บสักลายไว้ตามเนื้อหนัง หัวควายและลำนำเพลงควาย ได้ระบายความในใจแทนคนหมู่มากที่ล้วนเป็นชนกลุ่มน้อย เสมือนวงดนตรียิ่งใหญ่นั้นเป็นศูนย์รวมใจหนึ่งในสังคมคนรากหญ้า มีโลโก้ตรากะโหลกควายสื่อสัญลักษณ์สถาบันเพลง เขาเป็นนักดนตรีผมยาว เดินเข้าไปในร้านเหล้าเพื่อชีวิต ค่ำคืนนั้น บรรยากาศภายในร้านมัวซัว เขาเหลียวดูรูปภาพขาวดำซึ่งผนึกไว้ในกรอบเก่าข้างผนัง เขานั่งพินิจท่ามแสงสลัวเลือน จิตรำลึกถึงเหตุการณ์หลังภาพถ่าย อดีตชาติเห็นชัดอยู่เบื้องหน้า ภาพยุค ๑๔ ตุลาคม ปี พ.ศ. ๒๕๑๖ นักสู้คนหนึ่งถือกระบอง ทายท้าทหารผู้แขวนระเบิดและยืนอุ้มเอ็ม ๑๖ เขาเคยอ่านประวัติศาสตร์หน้านี้สมัยเรียนมัธยม เขายังจำได้ดี คนถือกระบองมีสมญานาม “ไอ้ก้านยาว” เขายังเห็นเหล่านักสู้มือเปล่าลุ้นระทึกพร้อมสู้อยู่เบื้องหลัง มีนักสู้คนหนึ่งหลบข้างกระถางต้นไม้ ครั้งหนึ่งเขาเคยอ่านเจอในหนังสืออัตชีวประวัติศิลปิน ได้รู้ข้อมูลเพิ่มเติมว่า นักสู้ผู้หลบข้างกระถางนั้น คือนักดนตรีหนุ่มจากสุพรรณบุรี ต่อมาได้ไปศึกษาต่อที่ประเทศฟิลิปปินส์ จนได้ก่อตั้งวงดนตรีกับผองเพื่อนผมยาว หลังจากนั้นไม่นานก็ได้เป็นศิลปินใหญ่ ภาพข่าวจากเหตุการณ์เรียกหาประชาธิปไตยโดยนักเรียน นิสิต นักศึกษา ประชาชน แพร่ไปทั่วโลกเมื่อหลายสิบปีที่ผ่านมา พวกเขาร่วมสร้างประวัติศาสตร์การปฏิวัติโดยชนรากหญ้า พวกเขาร่วมเตะตูดผู้นำเผด็จการจนกระเจิงกระเจิด วีรบุรุษเกิดขึ้นอย่างแน่แท้ พวกเขาได้ทำคลอดประชาธิปไตยให้บ้านเมืองด้วยมือเปล่า พวกเขาสมควรเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ เวลาผ่านเพียงสามสิบปี ชายคนถือกระบองได้เป็นนักการเมืองฟากรัฐบาล และชายอีกคนหนึ่งซึ่งเป็นนักสู้ผู้หลบอยู่ข้างกระถาง ก็ได้เป็นศิลปินใหญ่แห่งไทยแลนด์ บัดนี้พวกเขาล้วนมีชื่อเสียงโด่งดังและยิ่งใหญ่กันทั้งสิ้น เมื่อไม่นานมา ประชาชนจึงได้เห็นคนดังที่ถือกระบองจนได้เป็นนักการเมืองใหญ่ ยืนอยู่ข้างนักธุรกิจใหญ่ที่เป็นผู้นำระดับชาติ และถัดจากนั้นไม่นาน ประชาชนยังได้เห็นศิลปินนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ นั่งคุกเข่าข้างนายทุนใหญ่ผู้กำอำนาจเบ็ดเสร็จ โอ ช่างน่าภาคภูมิใจกับเรื่องใหญ่ๆ ที่เป็นประวัติศาสตร์ของชาติเหลือเกิน บัดนี้ ประชาธิปไตยซึ่งพวกเขาร่วมกันทำคลอด ได้อยู่ในกำมือของบิดาทุนนิยม ผู้มีอำนาจควบคุมอย่างเสร็จสรรพตามระบอบประชาธิปไตย ผู้นิยมใช้กองกำลังย้อนยุค บริหารประเทศด้วยกระสุนปืนกระจุยกระจาย อา บิดาผู้ร่ำรวยประชาธิปไตย บัดนี้เขาได้เป็นเครือญาติกับนักสู้ผู้ถือกระบองและนักรบผู้หลบข้างกระถางนั้นแล้ว เขาเป็นหนุ่มนักดนตรีผมยาว เข้านั่งฟังเพลงในร้านเหล้า จึงเห็นด้วยใจว่าควรสั่งเบียร์ราคาถูกยี่ห้อสัตว์ใหญ่ของชาติสักเหยือก เขาฝืนจิบ รสเบียร์ขมบีบอารมณ์ให้นั่งรำลึกชาติ เขาคิดถึงเรื่องชาติบ้านเมือง เขาคิด เขาดื่มเบียร์หมดแก้ว เขารินเบียร์จากเหยือกใส่แก้ว เขาช่วยตัวเองโดยไม่รบกวนสาวเสิร์ฟ แกล้งให้ฟองฟู่กระจายเผื่อได้ใช้ลิ้นเลียฟองเบียร์ริมฝีปาก รสชาติไม่เข้าท่าแต่เพราะจนเงินและราคาถูกจึงต้องดื่ม พรีเซ็นเตอร์เบียร์ยี่ห้อนี้เป็นนักร้องนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้บทเพลงอันมีมนต์ขลังของเขากำลังถูกบรรเลงถัดจากเพลง “ชู้” (ที่ขอเพลงและร้องคลอโดยขี้เมานักปกครองระดับท้องถิ่น กับสาวสวยกลุ่มหนึ่งที่มิน่าจะใช่ภรรยา เสียงร้องหลงนั้นดังจากโต๊ะใกล้) เพลงของยอดนักสู้มีเนื้อหาพูดถึงลูกหลานไทยที่กำลังหลงวัฒนธรรม นักเพลงผู้ยิ่งใหญ่แต่งได้ดีทีเดียว ท่านยังแนะนำว่ารัฐบาลไทยควรไปดูงานของรัฐบาลเวียงจันทน์ ดังนั้นในเพลงลำดับถัดมา หนุ่มผมยาวเช่นเขาจึงขอเพลงโดยเขียนใส่กระดาษทิชชู ส่งให้เด็กเสิร์ฟสาวนำไปให้นักดนตรีผมยาวที่ประจำบนเวที และแล้วเขาก็ไม่ผิดหวัง เสียงร้องนำ “เพลงสาวเบียร์ช้าง” ดังขึ้น กองเชียร์จากโต๊ะนักการเมืองระดับพื้นถิ่นเคาะโต๊ะ ปรบมือ เขายิ้ม จิบเบียร์ตราสัตว์ประจำชาติ แล้วเปลี่ยนท่านั่งไขว่ขากระดิกปลายเท้าตามจังหวะเพลง เขาหันไปบอกเด็กเสิร์ฟสาวที่ทำหน้าที่เชียร์เบียร์ “พี่ขอเพลงนี้ให้เธอนะคนสวย เพลงใหญ่ระดับช้างนะน้อง ช้างเคยสร้างชาติ” เธอยิ้มระรื่น เขาทำตาหวาน เขาไม่พูดอะไรอีกต่อไป เพียงนั่งนึกและอมยิ้มแก้มตุ๋ย เขายังนั่งรำลึกชาติ เขาเคยอ่านชีวประวัติบุคคลซึ่งร่ำรวยที่สุดในประเทศ ชายผู้เป็นเจ้าของโรงเบียร์ยี่ห้อที่เขากำลังดื่ม ชายผู้มีรายรับจากการขายน้ำเมาวันละสองร้อยห้าสิบล้านบาท ชายผู้จับมือกับยอดนักสู้เพลงชีวิต เพื่อขี่คอช้างส่งเสริมการท่องเที่ยวและเชียร์เบียร์ กระทั่งมหกรรมดนตรีของชาวเพลงตราควาย คนสามารถเข้าชมได้โดยยื่นกระป๋องเบียร์แทนค่าผ่านประตู วัยรุ่นหนุ่ม-สาว สาวกกะโหลกควาย จึงได้ชูเขาควายพร้อมชูกระป๋องเบียร์ตราสัตว์ใหญ่ที่หันหน้าเข้าชนกัน เมื่อพวกเขาฟังเพลงมันส์และเมาเบียร์ได้ที่จึงต่อยตีกันไม่เลิก ต่อมาไม่นานนักเพลงผู้ยืนยงก็ชูภาพนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่ได้เต็มตัว เมื่อถึงเวลาอัญเชิญหัวควายสัญลักษณ์สถาบันเพลงมาแปะป้ายสีแดง จากน้ำเมาตราสัตว์ใหญ่จึงสยายกายเป็นน้ำหวานชูกำลัง กำนัลแด่ทุกชีวิตที่เป็นนักสู้อันยืนยง บัดนี้เขายังดื่มเบียร์และนั่งคิดไปเรื่อยเปื่อย แรงลมจากพัดลมข้างฝาต้องผมยาวปลิวยุ่งเข้าปาก เขาพ่นเส้นผม ปัดเส้นผมออกจากปาก มีน้ำลายยืดย้อยตามติดมากับปลายผมยาวๆ เขาไม่สนว่าสาวเสิร์ฟคนนั้นจะยิ้มหัวคิกคักยังไง กลับชูมือซ้ายยกให้เธอ ส่งเป็นสัญลักษณ์เสมือนนักเพลงผู้ยิ่งใหญ่ที่ติดป้ายโฆษณา ขุนพลเพลงผู้เป็นพรีเซนเตอร์น้ำหวานควายแดง เขาเลียนแบบนักสู้คนนั้น งอนิ้วชี้ กลาง นาง เข้าหาอุ้งมือ ชูนิ้วก้อยและนิ้วโป้งให้โค้งโด่ นี่คือสื่อภาษารักแบบหัวควาย ต่างแต่ในขณะนั้นเขากำโทรศัพท์มือถือไว้ในสามนิ้วที่หุบลงมาด้วย ยี่ห้อมือถือเป็นระบบเครือข่ายของนักธุรกิจโคตรเก่งที่เป็นผู้นำประเทศ เขาคิดส่งสัญญาณรักอย่างฉับพลัน เด็กเสิร์ฟสาวขวยอาย – อา.. นี่คือสุดยอดไอเดีย... ชายหนุ่มผมยาวรีบควักสมุดจากกระเป๋ามาบันทึกไว้ ความคิดนี้ดีเหลือเกิน เขาปวารณา หากวันหนึ่งในสายทางเพลงเพื่อชีวิตที่เขาร่วมเดินแบบเด็กๆ ได้มีโอกาสโคจรไปเจอนักสู้ผู้ยิ่งใหญ่คนนั้น เขาจะรีบนำเสนอไอเดียโทรศัพท์มือถือนอนอยู่ในอุ้งมือที่ชูหราเหมือนเขาควาย เขายินยอมขายพลังความคิดโดยไม่ติดยึดเรื่องเงินทอง เขายังจะบอกว่า นี่คือการแสดงเชิงสัญลักษณ์ ให้ใช้ชื่อ หัวควาย!! ของสถาบัน-’บาว เขายินดีขายความคิดนี้ราคาฟรี! เขาพร้อมยกให้ฟรีๆ

พวกเขาคงนอนเซ็งอยู่ในบ้านเรียงแถวเหมือนคอกหมู ณ ริมชานเมืองนครศรีธรรมราช ลมทุ่งโชยแผ่ว บรรยากาศยามบ่ายมีเมฆฝนครึ้มฟ้า ขุนเขาหลวงเมื่อมองจากมุมไกลส่อเค้าว่าฝนตกหนักในที่นั้น บนแผ่นดินอันโอบอุ้มด้วยขุนเขาสงบใกล้ชิดแดนสวรรค์ ฝนจากฟ้า พรมพื้นดินในถิ่นกษัตริย์ผู้ทรงธรรม เงียบสงบเหมือนพวกเขาซ้อมดนตรีกันเสร็จแล้ว.. รึยังไม่ได้ซ้อม ? ผมสงสัย จึงรีบจอดมอเตอร์ไซค์ทิ้งไว้หน้าบ้านคอกหมู เดินเข้าไป จึงเห็นพวกเขาสองสามคนนอนเซ็งกันจริงๆ ผมถามหัวหน้ากลุ่ม “ตุด คุณมาซ้อมดนตรีหรือมาสูบกัญชา!!!” ผมเอ่ยแบบยั่วยิ้มที่มุมปาก ชายหนุ่มร่างหนา เสียงร้องทรงพลัง นาม ตุด นา-คอน เจ้าของเพลง “แต่ก่อน” สะดุ้งโหยง เหมือนหมูถูกน้ำร้อนลวก “โอ.. กล่าวหารุนแรงไป ผมมาซ้อมดนตรี คุณตรวจสอบยังกะเป็นครู” ตุดครวญ “จะไปรู้เรอะ เห็นนอนกองเรี่ยราดแบบเซ็งสุดๆ” ผมพูดแบบกวนๆ “เซ็งข่าวที่แม่ง! มันรบกัน บวกกับเซ็งอด! เซ็งจน! เซ็งไม่มีตังค์ เลยเซ็งๆๆ” หัวเราะร่วนร่วมกันแบบแห้งๆ “อย่าเพิ่งเซ็ง ผมมีเรื่องสนุกมาบอกคุณ พวกเราจะได้เล่นดนตรีกันอีกแล้ว” ผมเว้นวรรคการพูด งัดบุหรี่ผิดกฎหมายมาสูบเย้ยเล่น ตุดและเพื่อนตาลุกสว่างพลัน “เรื่องมันใหญ่ งานก็เลยต้องใหญ่” หยุดสูบบุหรี่ แล้วส่งต่อให้พวกเขา “ ผมเล่าไว้หลายวันแล้วใช่ไหมตุด เรื่องการโกงกินอาหารกลางวันเด็กนักเรียน ผมว่าเปิดเทอมนี้ เราควรจัดแสดงดนตรีที่ไหนสักแห่งเพื่อขอบคุณนักเรียน เชิญอาจารย์โญ ให้เป็นหัวหอกในการขอบคุณ.. คุณนักเรียน” ผมอ้างถึง อาจารย์ภิญโญ เพชรแก้ว นักดนตรีวัยฉกรรจ์ที่มีเส้นผมบนศีรษะสีขาวล้วน – สีของหงอก, ท่านจึงรับตำแหน่งเป็นหัวหอกเพื่อชีวิตของนักเพลงเพื่อแผ่นดิน หัวหน้าทีมนักดนตรีอิสระระดับอาจารย์ศิลปะ วงนามดินถิ่นเกิด – ด้ามขวาน เพื่อนำท่านร่วมหอลงโรงกับนักดนตรีรุ่นศิษย์อย่างผม ตุด และเพื่อนเพลงอีกหลายคน แผนการจัดไว้ให้ครูใหญ่โญร้องเพลง “ขอบคุณนักเรียน” จึงถูกร่างคร่าวๆ “ต้องยกให้อาจารย์โญเป็นหัวเรือใหญ่เรื่องครู ครูที่ขอขอบคุณนักเรียน แล้วค่อยๆ แฉพฤติกรรมครูกลุ่มหนึ่ง ที่ไม่รู้จักขอบคุณนักเรียน คอยหมกเม็ดแอบกินอาหารกลางวันของเด็ก แม่ง! ค่าอาหารกลางวันที่รัฐบาลอุตส่าห์ใจดีจ่ายให้หัวละหกบาท มันยังมาเบียดเบียน ในฐานะข้าราชการหนึ่งในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ที่เป็นนักดนตรี ทั้งเคยบรรเลงเพลงพระราชนิพนธ์ขององค์ท่าน ขอร่วมขบวนการตามพระราชดำรัส ที่จะกำจัดไอ้พวกโกงกินให้หมดไปภายในสิบปี เรื่องนี้คุณเอาด้วยไหมตุด” “แน่นอน มันเกี่ยวข้องกับความชาญฉลาดของเด็กบ้านเรา ปล่อยไม่ได้ พวกเราเคยเล่นดนตรีหาเงิน ช่วยเหลือหน่วยงานราชการในหลายโครงการ บางทีก็เล่นฟรีๆ ทำบุญมาก็เยอะ!! หากส่วนหนึ่งจากน้ำพักน้ำแรงเรา มันเอาไปโกงกินกันอย่างนี้ ต้องไม่ยอม!! ในฐานะโฆษกกลุ่มนักดนตรีแปลกประหลาดจากเมืองคอน ไม่ขอปล่อยไว้เหมือนกัน” ตุด วาจาดังฟังชัด ลั่นคำปวารณาจนบ้านคอกหมูก้องกังวาน ผมยื่นข้อมูลอย่างย่อที่ได้บันทึกจากคำบอกเล่าของเพื่อนข้าราชการครู ซึ่งขุดคุ้ยเรื่องการโกงกินอาหารกลางวันเด็กที่มีภาวะโภชนาการต่ำ ให้เพื่อนนักดนตรีในบ้านคอกหมูหลังนั้นอ่าน “...เหตุเกิดที่โรงเรียนขนาดใหญ่ของอำเภอท่าศาลา จังหวัดนครศรีธรรมราช นักเรียน๑,๕๐๐ คน มีตั้งแต่เด็กเล็ก อายุ ๕-๖ขวบ จนถึงประถมหก จำนวนครู ๖๕ คน กลุ่มผู้ร่วมขบวนการโกงกินประมาณ ๙-๑๐ คน ในขณะที่ครูแกนนำผู้ร่วมแฉการโกงกินครั้งนี้ประมาณ ๑๐ คน ขบวนการโกงกิน ประกอบด้วย ผู้บริหาร ผู้ช่วย ผอ.ระดับ ๗ กับทีมงาน คือกลุ่มครูในโรงเรียนที่มีผลประโยชน์ด้วยกันเกี่ยวกับอาหารกลางวันของโรงเรียน มูลเหตุเกิดแฉขึ้น ขณะมีการนำคณะครูในโรงเรียนประมาณ ๔๐ คน ขึ้นไปทัศนศึกษาที่ จ.เชียงใหม่ ในเดือนกุมภาพันธ์ ๒๕๔๗ มีการเก็บเงินจากครูแล้วก็ไม่ยอมจ่ายค่าบริการอำนวยความสะดวกในฐานะผู้จัดรายการนำเที่ยว มีการพยายามหมกเม็ดเงินที่เก็บจากครู ทำให้ครูแกนนำเริ่มก่อปฏิกิริยาตรวจสอบคณะผู้ก่อการโกงกิน เพราะเท่าที่ผ่านๆ มา กลุ่มครูพวกนี้ มีพฤติกรรมไม่โปร่งใสด้านการเงิน มีเหตุวิวาทะ ทำบันทึกเสนอผู้บังคับบัญชา ร้องเรียนถึงหน่วยเหนือ แต่เรื่องก็ไม่ได้คืบหน้าไปไหน เรื่องดึงเข้าสู่การหมกเม็ดเกี่ยวกับเงินอาหารกลางวัน คือ มีคำสั่งจากผู้นำสถานศึกษา สั่งโดยวาจา ให้ครูประจำชั้น กาแบบบันทึกการรับประทานอาหารฟรีหมดทุกวัน ตลอดปีการศึกษา ๒๕๔๖ ในขณะที่มีการให้นักเรียนบริโภคจริงๆ เพียงสัปดาห์ละ ๒ วัน เงินที่ได้จากรัฐบาลหัวละ ๖ บาท ให้นักเรียนภาวะโภชนาการต่ำกว่าเกณฑ์ กินฟรีในปีการศึกษานี้ ๒๐๐ วันทุกคน แต่การปฏิบัติจริงนั้น นักเรียนที่ขาดภาวะโภชนาการดังกล่าวได้รับประทานกันเพียงสัปดาห์ละ ๒ วัน ซึ่งก็คือ ประมาณ ๘๐ วัน เท่านั้น...” บันทึกจากคำให้การของครูคนหนึ่ง – เที่ยงวันปลายเดือนร้อนระอุ อ่านบันทึกอย่างย่อนั้นเสร็จ ตุดพูดกับผม “เตรียมซ้อมเพลง ขอบคุณนักเรียน ตั้งไว้ได้เลย งานนี้ไม่ว่าใคร ไม่ว่าหน้าไหน ปล่อยไว้ไม่ได้ มิน่า เด็กๆ ยังขาดสารอาหาร ปัญหาต่างๆ ที่เกิดขึ้นก็เพราะส่วนหนึ่งของข้าราชการที่ยังแย่! มันเป็นอย่างนี้นี่เอง...” “งั้น ผมจะกลับไปพิมพ์เนื้อร้องพร้อมคอร์ด เพลงนี้ อยากให้เพื่อนนักดนตรี และเด็กนักเรียนได้ร้องกันทั่วทักษิณ!!” ผมรีบบึ่งมอเตอร์ไซค์ลาจากบ้านคอกหมูของนักดนตรี ลุยฝ่าอายฝนต้นเดือนพฤษภาคม ท่ามกลางวิกฤติหนักของสังคม เสมือนความหวังยังมีโปรยปราย กลับบ้าน, - นั่งเขียนหนังสือในขนำจนย่ำดึก นึกขอบคุณ.. ขอบคุณ คุณนักเรียนที่เคยพร่ำสอน.. ผมเริ่มพิมพ์ต้นฉบับเพลง... .............................. .............ฯลฯ........... ขอบคุณ ขอบคุณ คุณนักเรียน ที่มาโรงเรียน จึงทำให้มีโรงเรียน ขอบคุณ ขอบคุณ คุณนักเรียน ที่มาโรงเรียน ครูจึงมีงานทำ* .............ฯลฯ........... ............................... * ขอบคุณนักเรียน – บทเพลงวง ด้ามขวาน# ๕ ชุด กามพันธุ์ อ.ภิญโญ เพชรแก้ว : ร้อง, อ.นิวัติ หนูเกื้อ : แต่ง

ค่ำคืนต้นเดือนพฤษภาคม ๒๕๔๗ พวกเขาได้ทำหน้าที่ทูตศิลปวัฒนธรรมที่เล่าเรื่องหลายมิติของผู้คน ให้ชนชั้นรากหญ้าได้รับฟังกันอีกครา ก็เพราะพวกเขาเป็นนักดนตรี เป็นอาจารย์ทางศิลปะคู่เมืองพระถิ่นนาคร นามวง ด้ามขวาน จึงกระฉ่อนชื่อพร้อมงานเพลงทั่วแดนทักษิณ สามทุ่มตรง บัดนี้ นักดนตรีวงด้ามขวานคงได้สนุกสนานบนเวทีหน้าที่ว่าการจังหวัดนครศรีธรรมราช ขณะที่ผมยังนั่งแหงนหน้าชมจันทร์ในคืนข้างแรม คืนไหนนะ – ราหูอมจันทร์จนแดงเดือด คืนไหนกัน ลางร้ายจากจิตอคติของผู้มีอำนาจกระทำจะหมดไปจากแผ่นดิน ข่าวคราวแดนมิคสัญญีจากเมืองใต้สุดทักษิณยังยินไม่เว้นวัน ฤาประวัติศาสตร์โลกจะซ้ำรอยเก่า ลัทธิจักรวรรดินิยม การทำโลกให้เป็นหนึ่งเดียว ล่าเมืองขึ้น ผู้นำ อำนาจ พันธะสัญญา การกดขี่ข่มเหง ข้าวยากหมากแพง น้ำมันขึ้นราคา การค้าอาวุธ ดูดทรัพยากร การต่อต้าน ความเจริญ อารยะธรรมบริโภค สงคราม ยาเสพย์ติด การเรียกหาสันติ วิถีธรรมชาติ การเดินทางแสวงหาปรัชญาชีวิต การกลับมาของศิลปะ ดนตรี วรรณกรรม ความรัก ความดี ความงาม ความบริสุทธิ์.. โอ.. เมื่อไหร่ รสนิยมที่ดีของมนุษย์จะงอกงาม... ผมนั่งบันทึกเรื่องราวความเศร้าของแผ่นดินบนเก้าอี้หินขัดหน้าขนำริมคลอง เปิดงานเพลงของคนด้ามขวาน นึกถึงหลายเพลงที่เคยเล่นดนตรีกับอาจารย์ศิลปะ หลายครั้งที่ร่วมทาง เห็นการใช้ชีวิตของคนทำงานศิลป์ เคยคิดเขียนเพลงพร้อมกันในบางครา ชีวิตช่างเปี่ยมสุข สงบ เรียบง่ายและดูสันติ ฤาวิธีแก้ไขบ้านเมืองให้สุขสงบและเจริญสูงด้านจิตวิญญาณนั้น คือการจับผู้นำระดับชาติมานั่งเล่นที่ด้ามขวาน ร่วมตระเวนดนตรีในด้ามขวาน หัดแต่งเพลงสไตล์ด้ามขวาน ให้อาจารย์ทางศิลปะวงนี้ ฝึกวิสัยทัศน์ผู้บริหารกันใหม่ ให้พวกผู้มีอำนาจทั้งหลายฝึกวาดรูปสักสิบปี เล่นดนตรีสิบปี หัดปรบมือ หรือเคาะกะลาให้ถูกต้องตรงจังหวะ แล้วจึงหัดขีดเขียนวิชาวรรณกรรม หัดแต่งเพลง หรือร่ายบทกวีอย่างง่ายสไตล์ ไฮกุ อีกสิบปี เมื่อถึงเวลาจบหลักสูตรในสามสิบปีนั้น จึงทดสอบดูว่าผ่านหลักวิชาการแบบด้ามขวานหรือเปล่า เช่น คิดคำขวัญวันเด็กสวยหรู คม ลึก โดยไม่ใช้คำแบบเขี่ยๆ มีมธุรสวาจาสื่อสารกับผู้ใต้บังคับบัญชา ไม่เผยคำผรุสวาทว่า “สมควรตาย” ออกมาแบบภาษาตลาดๆ กล้าพอที่จะเดินทางไปยืนโดดเดี่ยว แสดงดนตรีหน้าเวทีคนเดียว ท่ามกลางผู้คนในถิ่นเถื่อนที่เฝ้าชมอยู่นับพันนับหมื่น ถ้าสอบผ่านสามศิลปศาสตร์ เห็นสมควรให้กลับไปปกครองบ้านเมืองกันใหม่ หากสอบไม่ผ่าน ก็สมควรเอาสันขวานเคาะกะโหลกสักสามที ผมคิดไปไกลถึงการนำประเทศด้วยวิธีการของคนด้ามขวาน ขณะฟังเพลงฆ่าบรรยากาศเศร้าเซ็งหลังรับรู้ข่าวสารบ้านเมือง ภายใต้การปกครองที่ดุเดือดเลือดพล่านในทักษิณประเทศ บัดนี้ ผมยิ่งเซ็งเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เมื่อยินข่าวว่า ประเทศยักษ์ใหญ่ที่เคยแย่งแผ่นดินชาวอินเดียนแดง เคยปราบชนกลุ่มน้อยซึ่งรักสงบจนแทบสูญพันธุ์ เสนอหน้าเสมือนอาสามารักษาความสงบยังแดนใต้สุดทักษิณ โอ ขยะมากมายที่ประเทศนั้นทิ้งไว้ในชาติเล็กๆ ยังเก็บกวาดออกไปไม่หมด ยังจะมีหน้านำเสนอสันติภาพฉาบฉวยเพื่อมอบแด่แผ่นดินแม่ของเรา เมื่อลุถึงบัดนี้ ผมอยากปลุกผี บ็อบ มาร์เลย์ ให้ตื่นขึ้นมาร้องเพลงชี้หน้าด่าผู้นำกระหายสงครามเหล่านั้น ปลุกชีวิต จอห์น เลนนอน มาร้องเพลง Imagine เพื่อจินตนาการถึงความเป็นหนึ่งเดียว อยากมนุษย์จิตใจสูงในแดนอารยะธรรมโบราณ ร่วมประกาศว่า “จงเอาสันติภาพจอมปลอมของพวกท่าน โยนทิ้งไปให้ไกลๆ” จงให้โอกาสพวกเรา ผู้รักอิสระ มีชีวิตในถิ่นเสรี ได้อยู่ในแผ่นดินแม่อย่างสงบ ให้เรายืนอยู่ยังบ้านเมืองของเรา ให้เราได้มีกินอย่างเรียบง่ายในเมืองพระ จงเอา อาวุธ ยาเสพย์ติด อำนาจ เงินตรา สัญญาณความเจริญที่ทำลายรากเหง้าวัฒนธรรม รวมทั้งความเกลียดชังทั้งหลายออกไป!! ผมยังนั่งที่เก้าอี้หินขัดหน้าขนำ รอคอยผู้นำระดับสูง - ต่ำทั้งหลายมาฟังเพลง รับสุนทรียรสตามวิธีการของคนด้ามขวาน ที่พร้อมใช้สันขวานเขกกบาลคนเหลิงอำนาจหน้าเหลี่ยม อย่างน้อย กลางความเศร้าของแผ่นดิน ผมยังยินโลกสุขใจในวิถีของคนธรรพ์ ผมนั่ง นิ่ง เงี่ยหูฟัง.. เสียงเพลงประกาศระบบคิดคนด้ามขวาน ดังแว่วในขนำ... อยู่กันสบาย เมื่อสมัยก่อนนี้ ไม่ต้องรีบร้อน เราเกษตรกร อยู่กันสุขดี ในสมัยนี้ ยุคเทคโนโลยี คุณอยู่ที่ไหน ทำไมมาอยู่ที่นี่ ถิ่นเสรีเมืองไทยเรา เมืองเรา เราอยู่ เมืองสู สูก็อยู่ เมืองเราเมืองพระ อย่าเข้ามารานระ ไม่ชอบวุ่นวาย สูเจ้า ช้าเถิด เสียงปืนจะไม่เกิด ไม่มีความฉิบหาย คนไม่ล้มตาย สุขใจน่าอยู่* สามทุ่มกว่า นักเพลงพลังหลักห้าคนแห่งวงด้ามขวาน พร้อมเพื่อนนักดนตรีสนับสนุนอีกหลายชีวิต คงยืนมั่นบนเวที กล่อมเพลงรักเสรีแด่เมืองสันติสุข ฉากช่างสลับกับเป็นความจริงในแดนใต้สุดด้ามขวาน ที่ซึ่งแผ่นดินร้าวราน เต็มด้วยไฟมิคสัญญี. * เพลง เมืองใคร เมืองมัน ผลงานวง ด้ามขวาน#๕ ชุด กามพันธุ์ อ.ยงยุทธ์ ดำศรี : ร้อง/แต่ง – ปราโมทย์ เต็มดี : แต่ง

โดยสัจจริงนั้น ผมไม่อยากบันทึกถึงความเศร้าของเพื่อนรักนักเพลงที่จำต้องย้ายแยกแตกรัง บางคนต้องจากกันเพราะภาระการงาน และความผูกพันต่อครอบครัว ทั้งที่ความเป็นเพื่อนยังมั่นในสำนึกห่วงใย อยากสานฝันวัยเยาว์ที่เคยร่วมก่อร่างสร้างวงมาให้เป็นจริง แต่บางคณะของคนรู้จัก ในแวดวงการเพลงแห่งทักษิณ มีเหตุให้ต้องย้ายแยกแตกกระเซ็น เป็นภาพย่อของสงครามย่อยๆ ทางธุรกิจที่ค่อยๆ ทำลายระบบคิดทางศิลปะ เหตุก็เพราะปัจจัยหลักในโลกทุนนิยม! ช่างเป็นข้อขัดแย้งที่แสนอมตะในวงการดนตรี จึงทำให้ความคาดหวังของเหล่าคนหนุ่มสาวเสรีซึ่งศรัทธางานเพลง ต่างต้องคลางแคลงใจในสภาวะฮีโร่ของเพื่อนเพลงเหล่านั้น หลายคำถามทะลุทะลวงกลางบ้องกัญชาที่เหล่าสาวกใช้ดูด.. สูด.. หรือเสพ แว่วผ่านหู จนผมคร้านหาคำอธิบาย เพราะวงดนตรีที่สามารถพกพาใบไม้อันสูบได้วงนั้น เหมือนไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมเลยนะเพื่อนเอย... มันเป็นความจริงอันเจ็บปวดอย่างร้าวลึกนะเพื่อน ถ้าเราต้องรบรากัน ขาดความรักที่เคยมีให้แก่กันก็เพราะพระเจ้าเงินตรา หลายคำถามจากเหล่าสาวกพืชพันธุ์อันสูบแล้วเมาได้ (แต่ผิดกฎหมาย) ทำให้ผมต้องบันทึกเรื่องนี้สั้นๆ พอเป็นอุทาหรณ์ ปีพุทธศักราช ๒๕๓๗ วงดนตรีหนึ่งของเด็กทักษิณก่อเกิดขึ้นอย่างเงียบๆ แต่เป็นคลื่นสงบที่น่ากลัว ด้วยพลังดนตรีเรียบง่าย เสียงร้องแผดพลังโดนใจ เนื้อหาแฝงปรัชญาของคนหนุ่ม-สาวรุ่นใหม่ ผู้ริเริ่มแสวงหา ชื่ออัลบั้ม “บุปผาชน” จึงจารึกนามวง “มาลีฮวนน่า” ซึ่งนิยามว่า กัญชาชั้นดี มีใบสีเขียวเป็นสัญลักษณ์ถึงเจ็ดหยัก ชายหนุ่มสี่คนที่ผมมิอาจลบหลู่นาม เป็นเสมือนตัวแทนทางความคิดของผู้คนอันโหยหาศิลปะอย่างจับจิตจับใจ ความศรัทธาปนคลั่งไคล้ตลอดหลายๆ ปี จึงค่อยเสริมส่งบุรุษหนุ่มสี่นามให้ค่อยๆ เลิกราวงดนตรีที่ร่วมสานฝันกันมาทีละคน ทีละคน เมื่ออายุครบสิบปี วงดนตรีที่มีสัญลักษณ์ใบไม้อันสูบแล้วเมาได้ ก็ทำการสูญสลายหยักใบที่เคยยำ นำสู่การสิ้นพันธุ์ใบไม้มนุษย์ที่เสพแล้วชวนเคลิ้มศิลปะไปครบทุกคน นับตั้งแต่ นักศิลปะที่ทำหน้าที่เขียนเพลงคนที่หนึ่ง สู่นักศิลปะที่ทำหน้าที่เขียนเพลงคนที่สอง ถึงคนที่ก่อตั้งวงและทำดนตรีด้วยกำมือ สุดท้ายคือนักร้องนำผู้พร้อมเป็นมหาบัณฑิตด้านศิลปะ ก็ต้องถึงกาลถอยฉาก จากมาลีฮวนน่า เสมือนดั่งกุลีไม้ดอกที่ชาวพื้นเมืองสูบอยู่ดีๆ ก็ถูกกฎหมายของผู้เจริญกว่า แบนว่าเป็นสิ่งเสพย์ติดผิดกฎหมาย จนบั้นปลายแทบสูญสิ้นพันธุ์กัญชาชั้นนำประจำสยามประเทศ เหตุการณ์ตั้งแต่เพาะเมล็ด ปลูกพันธุ์มาลีวง ใส่ปุ๋ย ไล่มดแมลง กำจัดวัชพืช ดูแลดอก เก็บผลผลิต ตาก อบ ยำ แล้วสูบ จนสลายควันกันนั้น ก็ครบวาระหนึ่งทศวรรษพอดิบพอดีเลยทีเดียว ล่าสุดก่อนการย้ายแยกแตกระบำ ระหว่างนักร้องนำและนักทำเพลงหนุ่ม ในนามวง มาลีฮวนน่า เหมือนๆ กันนั้น ทั้งสองเพื่อนก็ออกอัลบั้มเพลงมาโดยพร้อมเพรียงกันสองชุด วงดนตรีวงเดียวที่แยกกันเป็นสองวง นำสู่ความสงสัยต่อบรรดาสาวก นับตั้งแต่ เด็กกระเป๋ารถเมล์ คนงานก่อสร้าง ช่างไฟฟ้า คนขายโทรศัพท์มือถือ มอเตอร์ไซค์รับจ้าง สาวโรงงาน หนุ่มน้อยในขนำ นักเลงศิลปะ นักศึกษา สู่มหาบัณฑิตหนุ่ม และ ฯลฯ โดยเฉพาะจิ๊กโก๋หัวสะพานแถวบ้านผม ล้วนบ่นเสียงขรมว่า “กูล่ะเซ็ง! เซ็ง! เซ็ง!” ภาวะวิกฤตในผลงานล่าสุด ระหว่างชุด “เปรือย” (ไม่มีคำอธิบายในพจนานุกรมฉบับไหน – ไม่รู้แปลว่าอะไร?) ของวง มาลีฮวนน่า และชุด “ลมใต้ปีก” ของวง มาลีฮวนน่า (อีกวงหนึ่ง..??) ทำให้อัลบั้มของทั้งสองคณะที่เป็นวงดนตรีเดียวกันต้องถูกเก็บลงลัง เพราะต่างวิ่งเล่นไล่จับ เหมือนเด็กเล่นซ่อนหาแทบทั่วทุกจังหวัดในละแวกทักษิณ! โดยที่มิตรทั้งหลายต่างล้วนเจ็บปวดเมื่อกลับมานั่งแลหลัง เหลียวดูอดีตที่เคยร่วมหออดอยาก นอนเกยก่ายเสมือนมิตรแท้ที่หาได้ยาก ท่ามกลางกลิ่นกัญชา อา.. สิ้นกลิ่นกัญชา มาลีฮวนน่าสูญพันธุ์... มาลีฮวนน่า เหลียวหน้าดูหลังเถอะ – มาลาฮวนนี่! เพื่อนรัก มันน่าเจ็บปวดพิลึกปานใด หากแม้นบทเพลงของเราเอง เคยร่วมแต่ง ร่วมร้องร่วมเล่นกลางวงเมามายให้เพื่อนๆ เสพอารมณ์ลึกล้ำในค่ำคืนจันทร์กระจ่าง ลุสู่วันใหม่อันยิ่งใหญ่ เราได้บันทึกการแสดงบนเวทีศักดิ์สิทธิ์ ในนามของคนธรรพ์ แต่แล้ว ด้วยกฎเหล็กทุนนิยม เรานั้นต่างก็ไม่มีสิทธิ์ร้องเล่นร่วมกันอีกต่อไป ใครเล่านั่งเกากีตาร์อยู่แดเดียว และใครยังคงร้องรำเพียงเดียวดาย ฟังสิ เสียงนั้น นั่นคือเพลงของเรามิใช่หรือ เพลงของเรา โอ.. เพื่อนรัก แล้วนี่เราจะเทศนาพลังรัก ศรัทธาในศิลปะ ให้สาวกผู้เสพเพลงศิลป์ ได้เชื่อเพื่อเดินทางถามหาสันติภาพในแผ่นดินเศร้านี้ ตามวิถีบุปผาชนยุคใหม่ได้อย่างไร... เพื่อน – อย่าปล่อยให้พลังรักซึ่งเคยสร้างสรรค์ เป็นเพียง ลมเพ – ลมพัด ผ่านควันหอมหญ้าสวรรค์จนแตกกำจาย ภาพเด็กหนุ่มนักศิลป์ จากแดนทักษิณ เดินหลงในเมืองกรุง อดอยาก ลำบาก หิวโหย หอบภาพศิลปะที่วาดออกมาจากใจ นำไปมอบให้หญิงสาวคนรัก ยังฝังตราตรึงท่ามกลางจิตคนหนุ่มหัวใจสีชมพู ภาพเหล่านั้น.. ช่างหอม นุ่ม ลึกล้ำ ละมุน ชวนโหยหา.. โหยหา.. เหมือนดั่งเพลง... ลมเพ-ลมพัด* ลมเพ-ลมพัด ร้องขับขานเป็นลำนำ ว่าพี่นี้เป็นคนจร มาจากดินแดนด้ามขวาน มาหาความรักแม่คนงาม แค่อยากให้เจ้ารับรู้ เพียงอยากให้เจ้ารับฟัง.. แค่อยากให้เจ้ารับรู้ เพียงอยากให้เจ้ารับฟัง... * เพลง ลมเพลมพัด – คฑาวุธ ทองไทย : ประพันธ์

คิดถึงเพลงครู

เมื่อทักษิณสู่มิคสัญญี                   จะมีวิถีสันติใด?
ศิลปวัฒนธรรมมอดไหม้                วัตถุนิยมหลั่งไหลเป็นคลื่นซัด!

คนพันธุ์ใหม่ไม่ฟังเสียง                 สำเนียงแผ่นดินเงียบสงัด
เพลงคนพื้นเมืองอัตคัด                 เพลงฟัดกัดกันสนั่นเมือง

อยากเล่นไวโอลินให้เธอฟัง           เล่าพลังอารยะอันลือเลื่อง
จิตเจริญศิลปะจะรุ่งเรือง                ศิลปะมิใช่เรื่องทะเลาะกัน

คืนเงียบคนงามอยู่ที่ไหน?             นั่นไง.. ร่ายรำในมิติฝัน
ฟังสิ.. รองเง็ง ร้องรำพัน               คืนนั้นจันทร์เสี้ยวเศร้าทำนอง

แผ่นดินชราลำบากแล้ว                 ดวงแก้ว “ศิษย์ลาฆู"ไร้เสียงก้อง
หน่อเนื้อดนตรีสีทอง                    เธอร้องเพลงเพรียกชนิดใด?

เธอยังคิดถึงอะไรอยู่?                  คิดถึงเพลงครู - บ้างไหม?
ทักษิณ! ทับถิ่นนอน ร้อนดั่งไฟ       ฤาทำนองในดินสิ้นตำนาน.

๑. รองเง็งศิลปะการแสดงพื้นบ้านของชาวปักษ์ใต้มีรูปแบบการแสดงและบทเพลงที่ผสมผสานวัฒนธรรมอันหลากหลายตามเส้นทางการค้าในยุคล่าอาณานิคม ประสมเอกลักษณ์หลายชาติพันธุ์ เช่น โปรตุเกส ฮอลันดา อาหรับ จีน และวัฒนธรรมพื้นถิ่นในแถบช่องแคบมะละกา
๒. ลาฆู – คำคนใต้ หมายถึง ครู ผู้รู้ ผู้ปกครองที่มีหลักธรรม ผู้นำทางจิตวิญญาณ
    ศิษย์ลาฆู ควรหมายถึง ศิษย์มีครู ศิษย์ของผู้รู้ ศิษย์ผู้เจริญ ศิษย์ของผู้ปกครองที่ดี ลูกศิษย์ผู้นำทางจิตวิญญาณ

ขาร์แด แวเด็ง

ศิลปินแห่งชาติ พุทธศักราช ๒๕๓๖
สาขาศิลปะการแสดง (ดนตรีพื้นบ้าน)

เกิด ๑ มกราคม พ.ศ.๒๔๗๔
อำเภอเมือง จังหวัดปัตตานี
หลงใหลเสียงไวโอลินตั้งแต่เด็ก
ฝึกฝนด้วยตนเองเสมอมา
เคยนำคณะรองเง็งไปแสดงยังต่างประเทศ
เป็นวิทยากรสาธิตโดยมิหวังค่าตอบแทน
ถวายการแสดงหน้าพระที่นั่งทุกครั้ง
ที่พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวเสด็จแปรพระราชฐาน
ยังพระที่นั่งทักษิณราชนิเวศน์
รวมกลุ่มศิลปินพื้นบ้านนำเสนอบทเพลงภายใต้ชื่อ

“คณะเด็นดังอัสลี”

24 กุมภาพันธ์ 2536
ได้รับพระราชทานเครื่องหมายเชิดชูเกียรติ
“ศิลปินแห่งชาติ”

ตลอดศักราชใหม่นี้ คุณคงยินข่าวไม่ดีเกี่ยวกับแดนมิคสัญญีใหม่ ในแผ่นดินใต้สุดสยาม เวลากว่าสี่เดือนมาแล้วสิ! ที่มีข่าวเลวร้ายรายวัน พระเจ้าองค์ใดดลบันดาลให้โลกของอารมณ์คนระอุเดือดคั่งแค้น แผ่นดินใต้สุดทักษิณ ฤาสิ้นเสียงเพลงสันติภาพ... ปลายเมษายน ๒๕๔๗ ผมเดินทางจากแดนสมิหลา สู่แผ่นดินแม่ - นครศรีธรรมราช ยามนี้เป็นเวลาของราตรี พระจันทร์เสี้ยวหม่นแขวนบนฟ้า ดาวศุกร์ส่องไสว ดวงดาวมากมายดูเหลือคณานับ ผมเฝ้ารอดูดาว ข่าวว่า อีกไม่กี่วันข้างหน้า ดาวหางสองดวงจะมาเยือนดาวเคราะห์โลก โหราจารย์บางคนเริ่มทำนาย ลางร้ายย่างสู่แผ่นดินเรา ผมเฝ้ารอ เมื่อไหร่ ลางดีสักหยดน้ำค้างหลังดาวหางจากลา จะสัมผัสเป็นศรัทธาบนใบไม้มนุษย์ที่เป็นพี่น้องกัน เพื่อนใบไม้มนุษย์หนึ่งของผมซึ่งเป็นนักเพลง เพิ่งเดินทางจากลาถิ่นปักษ์ใต้ บินไกลสู่อิสระท่ามป่าเขาเมืองเหนือ – แผ่นดินน่าน พืช คือชื่อเพื่อนใบไม้มนุษย์ของผม นามจริง พีชพงศ์ พิทักษ์ อดีตชายหนุ่มผมยาว ผู้ปัจจุบันเป็นข้าราชการมาดเซอร์ที่ไว้ผมสั้นเกรียน แต่ยังคงรักษาระบบหางผมยาวๆ เอาไว้ที่ท้ายทอย เกี่ยวกับเพลงนั้น เขาได้ฝากบทเพลงให้ทำหน้าที่ไป ในวงการเล็กๆ ของกลุ่มเพลงใต้แผ่นดิน หากคุณเคยยิน;- เสียง “สะพานไม้หมาก” นั่นคือน้ำเนื้อเสียงร้องและน้ำคำประพันธ์ของเพื่อนพืช – ใบไม้มนุษย์ที่มีน้ำค้างแห่งความดีแผ่ซ่าน พืชกลับมาเยือนแผ่นดินแม่ในช่วงเดือนปีใหม่ไทยของปีนี้ ก็เป็นเช่นเดียวกับทุกๆ ปีที่พืชได้กลับบ้าน แต่นับเป็นวาระพิเศษสำหรับลูกชายใจนักเพลง เมษายน ๒๕๔๗ - ปีใหม่ไทยศักราชนี้ เราจึงได้เล่นดนตรีให้แม่ฟัง ในเหตุการณ์เล็กๆ นั้น พืชบันทึกรูปเก็บไว้มากมาย ส่วนหนึ่ง คงเพื่อรำลึกถึงบ้านและคืนหวานที่พวกเราเพื่อนเพลง เคยบรรเลงกล่อมผู้คนในแผ่นดินแม่ ยินเป็นเพลงรักวัฒนธรรมของเรา “ให้เพลงได้ทำหน้าที่ไป...” อีกครั้งหนึ่งที่เราพูดคุยกันถึงประโยคนี้ แล้วเขาก็ทิ้งเพลงหนึ่งมอบเป็นภารกิจส่วนตัวสำหรับผม เพื่อได้ทำหน้าที่ของเพลงไป... “ทิ้งทักษิณ!” พืชทิ้งเพลงนี้ไว้ให้ผมกับเพื่อนเพลงวง ไท-ลากูน เผยแผ่สู่สาธารณชน ในเวลาต้นราตรีปลายเดือนเมษาใจ ผมและเพื่อนหนุ่ม-สาวสามคน ได้ทำหน้าที่ของเพลงไป... ได้บันทึกบทเพลงที่แต่งโดยเพื่อนใบไม้มนุษย์ชนิดหนึ่ง ซึ่งคิดถึงแผ่นดินแม่อย่างลึกล้ำ เก็บไว้ ณ มุมใดมุมหนึ่งของเมืองหาดใหญ่ เพลง ทิ้งทักษิณ! หลายปีที่ผ่าน ถิ่นงามด้ามขวาน ร่องรอยตำนาน เคยสืบสานสืบสาย นี้แดนทักษิณ ของคนทักษิณ ที่อยู่ที่กิน ที่เกิดที่ตาย ถิ่นทองของเรา ทะเลภูเขา วันนี้บ้านเรา มาเงียบเหงาเงียบหาย นั้นคนทักษิณ ไม่อยู่ทักษิณ คนตีนติดดิน ต้องดินสู้ดิ้นรน คนใต้แตกกระสาน ซ่านเซ็น คงเป็นเพราะทักษิณ ผันแปร วันนี้ยิ่งอยู่ ยิ่งแย่ ตายแน่ ถ้าไม่ย้ายแยก ขอลาทักษิณ ลาก่อนทักษิณ ทอดทิ้งทักษิณ ไปหากินแดนไกล สร้างทางทิศใหม่ ไม่ว่าเล็กใหญ่ ทักษิณเปลี่ยนไป คนใต้เปลี่ยนแปลง* หากแม้นสักค่ำคืนหนึ่ง ดาวแห่งศรัทธาและจันทร์แรมยังส่องเศร้าในเมฆหม่น กลางคืนไฟมิคสัญญี คุณเบื่อ – คุณอยากสัมผัสถึงน้ำค้างแห่งความดี รับฟังเพลงรักเสรีและสันติภาพของมนุษย์ใบไม้ในแถวทักษิณ เชิญสิ! เชิญแวะฟังเพลงรักแผ่นดินแม่ของคนไกลถิ่น ที่ต้องทิ้งบ้านเกิด เพื่อไปสร้างทางทิศใหม่ยังแดนไกล เชิญคุณฟังได้ ณ ร้านใดร้านหนึ่งซอกมุมเมือง.. เมืองคนทักษิณ... ที่ต้องทิ้งทักษิณ!

ทิ้งทักษิณ : คำร้อง-ทำนอง โดย พีชพงศ์ พิทักษ์ เขียนที่ จ.น่าน, มกราคม ๒๕๔๖
บันทึกเสียงครั้งแรก อ.หาดใหญ่ จ.สงขลา ๒๔ เมษายน ๒๕๔๗ เรียบเรียงโดยวง ไท-ลากูน

พีชพงศ์ พิทักษ์ ถ่ายรูป ต้นลานลาฟ้าในถิ่นทักษิณ
ที่บ้าน อ.ยงยุทธ์ ด้ามขวาน
ในวาระกลับบ้าน เยือนปากพนัง จ.นครศรีธรรมราช
๑๖ เมษายน ๒๕๔๗

พีชพงศ์ พิทักษ์ ผู้ประพันธ์เพลง ทิ้งทักษิณ ! ยืน
ผู้เขียน บันทึกเพลงทักษิณ นั่งเล่นกีตาร์
ขณะบันทึกเสียง งานเพลงในนามวง สะพาน ชุดที่ ๔ # รสนิยมป่า
เฉลิมพล ปทะวาณิช ถ่าย : มกราคม ๒๕๔๖
จ.นนทบุรี