เสาหลักสะพาน

EXOTIC MUSICIANS CLUB

Exotic Musicians Club

Web Board

พีชพงศ์ พิทักษ์

สุเมธ สอดจิตต์

เพลงสะพาน

Exotic Musicians Club

Story :

วิถีอิสระ

พันธกิจของนกเพลงพื้นถิ่น กับการสร้างสิ่งจำเป็นเพื่อสาธารณะ...

ส้วมหนังสือ

เรื่องราวชวนยิ้มเย้ยของนักดนตรีกลุ่มหนึ่ง อาทิ นายตุด (นักร้องเสียงดัง) รุงรัง (มือกลองพุงกลม) นายแอด (ชายผมยาว) ทหารชา (มือเพอร์คัสชั่น) ทหารเล็ก (มือคีย์บอร์ด) สุราษฎร์ (ราษฎรที่ดี) เป็นต้น กับแฟนเพลงกลุ่มน้อยที่ค่อยเดินไปตามเรื่องอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว เช่น ผู้ใหญ่ต้อย นายหัวโต กับจิ๊กโก๋คอสะพาน ผู้คอยสืบสานสาระส้วม! แด่ชุมชน...

บันทึกจากคอลัมน์ “วิถีอิสระ” ประจำหนังสือพิมพ์ “ทางไท” โดย สุเมธ สอดจิตต์

เพิงใบตอง

บันทึกเพลงทักษิณ

Musicians Memory

Travel Music

Musicians File

Musicians Club

อันดามันรำลึก

Ads :

Links :

Special Thanks :

>> เบญจมราชูทิศ นครศรีธรรมราช

เสาหลักสะพาน
โดย : สุเมธ สอดจิตต์

<< 1 >> วงดนตรี สะพาน ณ ปัจจุบันยังทำงานทางดนตรีอย่างต่อเนื่อง แม้ว่าเสาหลักสะพานต่างแยกย้ายกันทำงานคนละถิ่นที่ ภาวะการย้ายแยกของสะพานนั้นหาใช่ว่าเป็นดั่ง สะพานขาด ตามรวมชื่อหนังสือรวมเรื่องสั้นของ กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ ผู้ให้กำเนิดชื่อวงไม่ นกเพลงพื้นถิ่นในวัยวันนี้ ยังแน่นในความรู้สึกการทำงานร่วมคิดกันสองคนเหมือนเดิม แม้ว่านกเพลงหนึ่งนั้นจะบินร่อนล่องไพรอยู่ไกลถึงแดนเหนือที่เมืองน่าน และอีกหนึ่งยังบินว่อนเวียนวนในเมืองพระ – นครศรีธรรมราช พวกเขาก็ยังมั่นอยู่ในวิธีคิดตามรูปแบบนักเพลงอิสระ.. ไม่เปลี่ยนแปลง... สองหนุ่มนกเพลงพื้นถิ่น อันเป็นเสาหลักเพลงสะพานในวันปัจจุบันนั้น ประกอบด้วย พีชพงศ์ พิทักษ์ และ สุเมธ สอดจิตต์ << 2 >> สะพาน เสาที่หนึ่ง - พีชพงศ์ พิทักษ์ สุเมธ สอดจิตต์ ได้เขียนบทความคล้ายบันทึก กล่าวถึง พีชพงศ์ พิทักษ์ ในคอลัมน์ เรื่องราวชาวเพลง ของ สารนครศรีธรรมราช ฉบับเดือน พฤษภาคม ๒๕๔๖ ในชื่อเรื่อง ให้เพลงทำหน้าที่ของมันไป ตามเนื้อหาสาระที่ตัดตอนมาบางส่วน เชิญอ่าน... << 3 >> ให้เพลงทำหน้าที่ของมันไป ...เพลง “สะพานไม้หมาก” ทำหน้าที่ขับกล่อมวิญญาณคนไกลถิ่นให้หวนรำลึกลำคลองเก่าแก่ที่บ้านเกิดอีกครั้ง สื่อสำเนียงปักษ์ใต้โดยไม่มีภาษากลางผสมอยู่ร้อยรัดเป็นท่วงทำนองเรียบง่ายแต่หามีท่อนใดขัดขืนฝืนความรู้สึกไม่ นั่นเป็นเอกลักษณ์หนึ่งในการประพันธ์เพลงภาษาถิ่นใต้ของ “พีชพงศ์ พิทักษ์” นักร้อง นักดนตรี นักแต่งเพลง นักพูด นักคิด นักเขียน ปัญญาชนผู้ติดครุยสองสถาบัน และข้าราชการหนุ่มระดับ 6 ในตำแหน่งรองหัวหน้าศูนย์พัฒนาและสงเคราะห์ชาวเขา จังหวัดน่าน “พืช” เป็นชื่อเล่นของเขาที่เราเพื่อน ๆ ใช้เรียกขาน ในขณะที่ครอบครัวญาติพี่น้องเรียกว่า “โอ” “ลูกโอ” หรือ “น้องโอ” เขาเกิดในครอบครัวอันอบอุ่น บิดาเป็นข้าราชการเกษียณอายุในตำแหน่งศึกษาธิการอำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช และมารดาเป็นข้าราชการบำนาญสังกัดสำนักงานการประถมศึกษาแห่งชาติ วัยเยาว์ของพีชพงษ์ เติบโตใกล้ลำน้ำแห่งท้องทุ่งของอำเภอชะอวด จังหวัดนครศรีธรรมราช ชีวิตเด็กของเขาผูกพันอยู่กับของเล่นพื้นบ้าน เช่น ว่าวนก ดาบไม้ปอ และปี่ซังข้าว มีวิถีที่เงียบเชียบอยู่ในโลกส่วนตัวและการตั้งคำถามต่อสรรพสิ่งในแง่มุมที่ชวนคิด เขาเคยเล่าให้ผมฟังว่า ตอนเด็กชอบพูดกับสุนัข และนั่งเหม่อตามคันนาดูฝูงวัวได้อย่างเนิ่นนาน จากโรงเรียนประจำอำเภอในระดับมัธยมต้น เขาเดินทางเพื่อศึกษาต่อในระดับมัธยมปลายที่โรงเรียนเบญจมราชูทิศ นครศรีธรรมราช... สุเมธ กล่าวถึงการรู้จักกันในวินาทีแรกไว้ว่า ...สามปีที่อยู่ร่วมรั้วสถาบัน เราได้ทักทายกันเป็นครั้งแรกในวันสุดท้ายที่เขาพักครึ่งการสอบเอ็นทรานซ์เข้าสู่รั้วมหาวิทยาลัย การแจมกีตาร์ด้วยเพลง “คนหลังเขา” ของวง “คนด่านเกวียน” คือสื่อมิตรภาพเบื้องต้น อันทำให้หลังจากนั้นอีกสองปี จึงได้มีอนาคตและความคิดฝันอันผูกร้อยร่วมกันมาตลอดวัยหนุ่ม ในนามของคณะโฟล์คซองเล็ก ๆ โดยกลุ่มนักศึกษาจากหัวเมืองปักษ์ใต้ ซึ่งนิยามความหมายร่วมกันเพื่อเป็น “สื่อเชื่อมวัฒนธรรมของสองฝั่งฟาก” วงดนตรี “สะพาน” จึงก่อเกิดขึ้นในปี ๒๕๒๙ สุเมธ กล่าวถึงวาระที่สะพานต้องย้ายแยกกันในเบื้องท้ายบทความว่า ...ต้นพฤษภาคม ๒๕๔๔ ผมขับรถทางไกลกลับจากจังหวัดน่าน ก่อนหน้านั้น.. ผมบอกกับเขาว่าเราควรแยกอยู่ให้ห่างกันบ้าง เพื่อจะได้มีเรื่องใหม่มาเล่าสู่กันฟัง เขาควรจะกลับไปอยู่ร่วมกับครอบครัวพร้อมหน้าสามี ภรรยา บุตร มิใช่จะมาไล่จับฝันกับผมเช่นนี้อีกต่อไป ห้าปีในจังหวัดนครศรีธรรมราช ภายใต้ต้นมะขามสัปดาห์ละสามวัน คือความผูกพันแห่งบทเพลงที่เราร่วมกันสานก่อ ....................................... มาวันนี้ไม่มีแล้วพานไม้หมาก สองฝั่งฟากสะพานคอนกรีตทอดยาวข้ามคลอง น้ำล่องไหล เปลี่ยนทิศทาง น้องลืมหายหนีหน้าพ้น พานยิ่งใหญ่ น้องยิ่งไกลสูญเลยลับตา น้ำล่องไหล เปลี่ยนทิศทาง น้องลืมหายหนีหน้าพ้น สะพานใหญ่ น้องยิ่งไกลสูญ.. เลยลับตา สุเมธ สอดจิตต์ - ผู้เขียน ได้กล่าวถึงความโดดเดี่ยวของบทเพลงสะพานไว้ในบทสรุปท้ายสุดของบทความว่า ...แว่วท่อนสุดท้ายของบทเพลงแห่งวันวาน บัดนี้.. ชายหนุ่มร่างสันทัด ใบหน้ารูปกลมผมสั้นเกรียน ผู้มีเสียงร้องทุ้มหวานเป็นเอกลักษณ์ ยังคงขับรถล่องไพรช่วยเหลือชาวไทภูเขาผู้ตกขอบในสังคมดงดอยแดนเหนือ – น่าน อีกต่อไป ขณะที่ผมยังเวียนว่ายเป็นกลุ่มชนคนล้นขอบของสังคมเมือง... “ให้เพลงทำหน้าที่ของมันไป ให้เพลงทำหน้าที่ของมันไป...” << 4 >> สะพาน เสาที่สอง - สุเมธ สอดจิตต์ สุเมธ สอดจิตต์ ขออนุญาตเขียนรายงานตัวตนของ สุเมธ สอดจิตต์ ไว้สักเล็กน้อย เพื่อเป็นบันทึกหนึ่งที่เขาได้เข้าร่วมสังฆกรรมกับวง สะพาน.. เชิญอ่านตามสะดวก... << 5 >> ...ลุ่มน้ำปากนคร อำเภอเมือง จังหวัดนครศรีธรรมราช คือแผ่นดินแม่ที่ให้ลมหายใจอุ่นแต่วัยเยาว์ บิดา – มารดา เป็นชาวนา และชาวประมง มีพี่สาวห้าคน พี่ชายหนึ่งคน เป็นบุตรชายคนสุดท้องของครอบครัว มัธยมต้นชอบวิชาศิลปะ ชอบหนีเรียนเข้าอ่านหนังสือห้องสมุด มัธยมปลายเล่นกีตาร์ ตั้งวงดนตรีกับเพื่อนๆ ในโรงเรียน เป็นวงโฟล์คซองสี่ชิ้น ชื่อ โควาทาน (แผลงมาจากวรรณกรรมอินเดีย ชื่อ โคทาน ของ เปรมจันทร์ แปลโดย จิตร ภูมิศักดิ์) แรงบันดาลใจจากลุ่มวรรณกรรม นาคร ที่ร่วมกันก่อตั้งโดย นักเขียน กวี นักดนตรี แถบหัวเมืองปักษ์ใต้ ซึ่งรวมตัวครั้งแรกที่บ้านปากนคร ในปี ๒๕๒๔ นำสู่วิถีดนตรี ศิลปะ และวรรณกรรม จบระดับมัธยมศึกษาปีที่ ๖ จากโรงเรียนเบญจมราชูทิศ นครศรีธรรมราช วิชาเอกเกษตร สาขาสัตวบาล ทิ้งด้ามจอบสมัยมัธยมปลาย เรียนดนตรีอย่างจริงจัง ที่ สหวิทยาลัยทักษิณ สงขลา (วค.สงขลา) วิชาเอกดนตรี หลักสูตรอนุปริญญาสองปี (เน้นวิชาชีพดนตรีโดยเฉพาะ) ปฏิบัติเครื่องดนตรีหลัก คือ ไวโอลิน เครื่องรอง คือ ฟลุต ส่วนกีตาร์ฉกฉวยเวลาฝึกยามว่าง ปี ๒๕๒๙ ขณะเรียน สหวิทยาลัยทักษิณ สงขลา ได้ประสานกับภาควิชานาฏศิลป์ ทำวงดนตรี รองเง็ง เล่นนำในตำแหน่งไวโอลิน โดยแกะเพลงของ อ.ขาร์เด แวเด็ง และปวารณาเป็นศิษย์นอกระบบในกาลต่อมา กลางปี ๒๕๒๙ ร่วมงานกับเพื่อนๆ ชมรมอาสาพัฒนา และชมรมศิลปวัฒนธรรมปักษ์ใต้ มอ.หาดใหญ่ ในนามวง สะพาน ๒๕๓๑ ตกงาน อยู่บ้าน ทำนากุ้ง ๒๕๓๒ ตกงานในเมืองกรุง สามเดือน อาศัยอยู่ในสำนักพิมพ์นาคร และเพื่อนนักเขียน กนกพงศ์ สงสมพันธุ์ ๒๕๓๒-๒๕๓๔ บรรจุเป็นข้าราชการครู ตำแหน่ง ครู ๒ ระดับ ๒ โรงเรียนสีออศิลปศาสตร์ อำเภอกุมภวาปี จังหวัดอุดรธานี สอนระดับมัธยมศึกษาต้น รายวิชาดนตรี และวิชาอื่นๆ ๒๕๓๕-๒๕๓๙ ย้ายไปเป็นครูสอนที่ โรงเรียนแม่ลานวิทยา อำเภอแม่ลาน จังหวัดปัตตานี รายวิชาศิลปะกับชีวิต เกษตร และวิชาพระพุทธศาสนา ๒๕๔๐-๒๕๔๔ ย้ายกลับสู่ภูมิลำเนาเดิม เป็นครูหมวดสังคมศึกษา โรงเรียนเมืองนครศรีธรรมราช สอนวิชาโลกในยุคปัจจุบัน กฎหมาย ศิลปวัฒนธรรม ฯลฯ และวิชา พระพุทธศาสนา ระดับมัธยมต้นเป็นหลัก ๒๕๔๕-๒๕๔๖ ลาศึกษาต่อระดับปริญญาโท สาขาวิชา มานุษยดุริยางควิทยา คณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร ระหว่างศึกษาต่อ ทำงานเพลงเสร็จสองชุด คือ สะพาน # ๓ วิถีอิสระ และ สะพาน # ๔ รสนิยมป่า แต่ไม่ได้วางขาย เพราะไม่มีเงินทุน และรับตำแหน่งเป็นหัวหน้ากองบรรณาธิการนิตยสารเกี่ยวกับดนตรี ศิลปะ วรรณกรรม นาม RESOUND MAGAZINE ปัจจุบัน ยังรับตำแหน่งหัวหน้ากองบรรณาธิการนิตยสาร RESOUND ฉบับปิดเทอม กลับไปเป็นข้าราชการผมยาว ที่รอเข้ากลุ่มกับพวกเพื่อนข้าราชการ ๕ เปอร์เซ็นต์ของกระทรวงศึกษาธิการ เพราะยังทำวิทยานิพนธ์ของคนผมยาวไม่เสร็จ อาศัยเวลาว่างทำงานในฐานะนักดนตรีที่ขอเขียน ในคอลัมน์ บันทึกเพลงทักษิณ ของหนังสือพิมพ์สมิหลาไทมส์ ภายใต้การกำกับดูแลของหัวหน้ากองบรรณาธิการ วิชาญ ช่วยชูใจ.

Sapan Photo Gallery

พีชพงศ์ พิทักษ์

เพิงใบตอง

สุเมธ สอดจิตต์

บันทึก Contemporary วิถีคนธรรพ์
Mode 1 Musicians Memory	เพื่อนร่วมสานฝัน ให้เพลงทำหน้าที่ของมันไป ในเงาของความมืด...สามารถทำได้ Under The Paradise : At Kao Yai 2000
Mode 2 Travel Music	แจ๊กส์.. เฟสติวัล ไปไกลสุดตา เต็มดวงที่ไม่เต็มจันทร์ เชียงใหม่คืนเดียว เพลงจากป่าฝน มหา'ลัยวันอาทิตย์
Mode 3 Musicians File	นอราห์ โจนส์ : เพลงเธอแผ่วเบาผ่านทะเลเวลา Pat Metheny Group : Imaginary Day Blue in Green : The Best of Miles Davis and John Coltrane (1955-1961) นักรบวัฒนธรรมผู้เดียวดาย : นาย 1900 บุศย์มหินทร์
Mode 4 Musicians Club	Yofarth in the Ghost House พวกมันส์..! ชอบเล่นดนตรี พวกนักดนตรีแปลกประหลาด
บันทึกเพลงทักษิณ
เสาหลักสะพาน หัวควาย!! ของสถาบัน-บาว ตุดขอพูด ขอบคุณ คุณนักเรียน เมืองใคร เมืองมัน สิ้นกลิ่นกัญชา มาลีฮวนน่าสูญพันธุ์ คิดถึงเพลงครู ทิ้งทักษิณ!
วิถีอิสระ บันทึกจากคอลัมน์ “วิถีอิสระ” ประจำหนังสือพิมพ์ “ทางไท”	พันธกิจของนกเพลงพื้นถิ่น กับการสร้างสิ่งจำเป็นเพื่อสาธารณะ... ส้วมหนังสือ เรื่องราวชวนยิ้มเย้ยของนักดนตรีกลุ่มหนึ่ง อาทิ นายตุด (นักร้องเสียงดัง) รุงรัง (มือกลองพุงกลม) นายแอด (ชายผมยาว) ทหารชา (มือเพอร์คัสชั่น) ทหารเล็ก (มือคีย์บอร์ด) สุราษฎร์ (ราษฎรที่ดี) เป็นต้น กับแฟนเพลงกลุ่มน้อยที่ค่อยเดินไปตามเรื่องอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว เช่น ผู้ใหญ่ต้อย นายหัวโต กับจิ๊กโก๋คอสะพาน ผู้คอยสืบสานสาระส้วม! แด่ชุมชน...

เพลงสะพาน

สะพาน # 1 "ใต้สำนึก"

สายใยเชื่อมโยงหนึ่งสายสัมพันธ์
คีตกวีพื้นถิ่นจากดินแดนด้ามขวาน

เพลงใต้สำนึก

สะพานไม้หมาก
อยู่แต่สวน
คนใต้ไม่ร้องโนรา
ปี่ซังข้าว
นาเดือนสาม
ยายกับหลาน
ทิ่มเม่า
ลมหัวด้วน
หนูนุ้ยพเนจร
ขายวัวให้ควายเรียน

สะพาน # 1

บทเพลง "สะพาน"
สัมพันธ์เชื่อมโยง - สื่อสารวัฒนธรรม

      บทเพลง "สะพาน" ก่อกำเนิดมาร่วมสิบปี กว่าจะมีโอกาสบันทึกเสียงอย่างจริงจัง เริ่มจากการที่ได้ร่วมร้อง-เล่นเพลงที่แต่งกันเองตามงานกิจกรรมต่างๆ ในสถาบันการศึกษาหลายแห่งของภาคใต้ จนกระทั่งห่างหายกันไประยะหนึ่งตามวิถีแห่งชีวิตและการงาน
     ถึงแม้บทเพลงที่บันทึกเสียงในชุดนี้เหมือนจะเริ่มต้น และดำเนินไปโดยคนเพียงสองคน แต่ที่แท้แล้วเรายังมี ผองเพื่อนอีกมากมายที่คอยให้การสนับสนุน ให้กำลังใจ เป็นเรี่ยวแรง ต่อเติม เสริมส่ง ผลักดัน จนงานชุดนี้สำเร็จเสร็จสิ้น...
     โดยภาพรวม บทเพลง "สะพาน" ต้องการสะท้อนถึง วิถีของชาวบ้านและสืบทอดศิลปวัฒนธรรมท้องถิ่นภาคใต้ โดยผ่านทางบทเพลง ด้วยสื่อดนตรีแนวโฟล์คที่มุ่งเน้นความเรียบง่ายในการนำเสนอ
     สำหรับเรา ถือได้ว่าเป็นบทบันทึกที่จารึกลงท่ามกลาง ข้อจำกัดมากมาย ณ ตรงนี้ คงต้องปล่อยให้บทเพลงทำหน้าที่ไปตามกระแสธารแห่งกาลเวลา เฉกเช่นเดียวกับสะพานแห่งวัฒนธรรมและวิถีแห่งปุถุชนที่ทอดยาวเชื่อมโยงกันนิรันดร์ระหว่างสองฟากฝั่ง...

รัก
"สะพาน"
กุมภาพันธ์ 2540

สะพาน # 2 "คอการเมือง"

เพลงคอการเมือง

แลโด๊ะ
คอการเมือง
สืบสานประชาธิปไตย
น้าแอ๊ด
สติ
เห็นควรด้วย
มองอย่างนก
ช.ชวน
ผู้ยิ่งใหญ่
ยิ้มของลูก

สะพาน # 2

ชีวิตเราคือชะตากรรมของประเทศชาติ เมื่อประเทศชาติยากจน เราก็ทนกล้ำกลืนกับความยากจน เมื่อประเทศชาติมีหนี้สิน เราก็จำยอมตามภาวะแห่งหนี้สิน เมื่อประเทศกู้ยืมเงินเขาได้ และแสดงอาการแสนจะดีใจ มันก็เป็นเช่นเดียวกับชีวิตของเรา ชะตากรรมของประเทศที่อดอยาก แต่ฟุ้งเฟ้อ ลุ่มหลง ร่าเริงตามกระแสธารแห่งระบบทุนนิยมจนแทบล่มสลาย ถามหาสิ ใครมันจะรับผิดชอบ ไม่ใช่ผู้นำอย่างแน่นอน เพราะพวกนั้นมันหายตัวได้ ฉะนั้น ชะตากรรมของประเทศ ก็คือชะตากรรมของเรา เราต้องกำหนดการเมืองด้วยตัวเราเอง ขีดชะตาชีวิตและการปกครองของประเทศด้วยตัวเรา เมื่อถึงเวลานั้น ชีวิตเราก็คงไม่โชคร้ายเช่นปัจจุบัน และเมื่อถึงเวลานั้นผู้นำรัฐบาล และส.ส. ผู้พยายามดำรงเกียรติอย่างปัจจุบัน จะได้นั่งสำนึกบาปในห้องโถง อันเปล่าเปลี่ยว ไร้มนุษย์หน้าไหนรำลึกถึง...

สุเมธ สอดจิตต์

บางขณะที่คิด
บางขณะที่รู้สึก
บันทึกเป็นบทเพลงได้เพียงบางส่วน ในขณะที่ชีวิตผู้คนส่วนมากตกต่ำย่ำแย่
เรื่องราวทางสังคม เศรษฐกิจ การเมือง เป็นเรื่องที่น่าบอกกล่าวเล่าถึง

จึงเห็นควรด้วยคุณสุเมธด้วยประการฉะนี้"

พีชพงศ์ พิทักษ์

สะพาน
อัลบั้ม ๑ ใต้สำนึก

โบนัสแทร็คส์ ๒ บทเพลงใหม่
และ ภาพวีซีดีคอนเสิร์ต เพลงสะพานไม้หมาก

เพลงใต้สำนึก

ภาพคอนเสิร์ตสะพานไม้หมาก
สะพานไม้หมาก
ปี่ซังข้าว
นาเดือนสาม
ยายกับหลาน
ทิ่มเม่า
ลมหัวด้วน
หนูนุ้ยพเนจร
ขายวัวให้ควายเรียน
อยู่แต่สวน
คนใต้ไม่ร้องโนรา
น้ำเหนือ
(โบนัสแทร็ค)
ไข่นุ้ย
(โบนัสแทร็ค)
สะพานไม้หมาก
(แสดงสด)

สะพาน ๑

สะพาน

๒๕๒๙... เราสร้างสะพาน

๒๕๓๙... "สะพานไม้หมาก"
เชื่อมเราสู่สองฟากฝั่ง

๒๕๔๖... เราทอด "สะพานใจ"
ส่งถึงกัน

                         ปีต่อๆ ไป...       ให้มิติของกาลเวลา
                                                เป็น "สะพาน"
                                                แห่งการรำลึกของเรา...

พืชและเมธ
๒๕ มกราคม ๒๕๔๖
ท่ามกลางความคิดถึง

สะพาน # 3 "วิถีอิสระ"

การเดินทางขบวนที่สามของนกเพลงพื้นถิ่น
เพลงสะพาน : เชื่อมเราสู่สองฝั่งฟาก

เพลงวิถีอิสระ

ใจไม่เต็ม
คิดไม่ถึง
ใส่โจใจ
ประชุมเพลง
หลงบุญ
สาวบางจาก
ช่อนริ้วดุกร้า
แดดสุดท้าย
ชีวิตข้างแรม
ใครรู้ ?
ใจไม่เต็ม (บรรเลง)

สะพาน # 3

เพลงสะพาน สะพานเพลง
...อิสระยิ่งใหญ่ในทางคิด
ชีวิตจึงไม่ติดกับดัก
เพลงสะพานงานเสรีที่เรารัก
มานานนัก ไม่ท้อ ทำต่อไป

พีชพงศ์ พิทักษ์
22 กุมภาพันธ์ 2547

แด่...
ครอบครัว
อันเป็นกำลังใจ และเสริมแรงบันดาลใจ
อุ่นในความลำบาก ยากจน เหนื่อยยาก
แต่ไม่เคยปริปากให้ท้อถอย

สุเมธ สอดจิตต์
22 กุมภาพันธ์ 2547

อันดามันรำลึก

...การมาของคลื่นยักษ์ร้าย “สึนามิ”
เป็นการเอาคืนครั้งยิ่งใหญ่ของธรรมชาติ
ทำให้มนุษย์รู้ว่าฝันร้ายของเราเกิดขึ้นได้เสมอ มิพักให้เราต้องสร้างแก่กันและกัน
สำหรับฝันร้ายของอันดามัน
หวังให้เป็นปรากฏการณ์ที่จะทำให้เราตื่นฟื้นขึ้นมาท่ามกลางความรักและการให้
อย่างน้อยให้เราได้รู้ว่า
ช่วงเวลาแห่งชีวิตและโลกที่เหลืออยู่ จะมากหรือน้อย
เมื่อถึงคราวธรรมชาติเอาคืน
เราแทบมิมีเวลาโอดครวญร้องขอใดๆ นอกจากจะรัก และให้แก่กันมากๆ เท่าที่จะทำได้...

พืช สะพาน - พีชพงศ์ พิทักษ์
๓ มกราคม ๒๕๔๘

อันดามัน-รอยทราย

โอ อันดามัน สวรรค์กลับกลาย ความสุขลับหาย กับคลื่นใต้น้ำ
โอ สึนามิ มิเคยพบเห็น นี่หรือกฎเกณฑ์ของธรรมชาติ
คือความลึกลับ นอกเหนือคะเน คืบก็ทะเล ศอกก็ทะเล

โอ อันดามัน โศกศัลย์รอยทราย มีผู้ล้มตาย พินาศสูญเสีย
โอ สึนามิ มิมียกเว้น ภายใต้กฎเกณฑ์ของธรรมชาติ
ไม่ทันล่วงรู้ สังหรณ์คอยเตือน ยะเยียบดังเหมือน เพชฌฆาต เลือดเย็น..

**สร้างฝันร้ายในใจผู้คน ทุกแห่งหน โอ สึนามิ
แผ่นดินไหวที่ใดโลกนี้ คนไม่ไหวลงไปทุกวัน

โอ อันดามัน รอฝันตื่นฟื้น ความสุขกลับคืน เมื่อคลื่นจางหาย
หอบเอาชีวิตที่ยังหลงเหลือ เอื้อเฟื้อจุนเจือ มิยอมแพ้พ่าย
เมื่อสึนามิ โถมซัดผ่านไป เหลือคลื่นน้ำใจของเราทุกคน..(ซ้ำ **2ครั้ง)

เมื่อสึนามิ โถมซัดผ่านไป เหลือคลื่นน้ำใจของเราทุกคน..
เมื่อคลื่นใต้น้ำ โถมซัดผ่านไป ขอคลื่นน้ำใจ ให้อันดามัน

พีชพงศ์ พิทักษ์ – สะพาน : ประพันธ์ ๓ มกราคม ๒๕๔๘
บันทึกเสียง ๑๙ มกราคม ๒๕๔๘ ณ ห้องบันทึกเสียง วีเอ็ม สตูดิโอ นครศรีธรรมราช
รังสฤษฎ์ ภู่รังไหม : ซาวด์เอ็นจิเนีย, โปรแกรมเมอร์
ฤทธี ประทุมทอง : คีย์บอร์ด, เปียโน
ศุภกร วงศ์เมฆ : เพอร์คัสชั่น
อ.สุเชษฐ์ วงศ์เมฆ : มิกซ์เสียง
อ.สุเมธ สอดจิตต์ : กีตาร์( คอร์ด,โซโล,เบส ) ร่วมเรียบเรียง
พีชพงศ์ พิทักษ์ : กีตาร์ (คอร์ด), เรียบเรียง, ขับร้อง
ร.ร.เมืองนครศรีธรรมราช : อนุเคราะห์เครื่องดนตรีเพื่อบันทึกเสียง

ลางสังหรณ์บางอย่างได้กระตุ้นเตือนอยู่เสมอ
แต่สัมผัสเพื่อรับรู้และเรียนรู้นั้น อยู่ที่ความละเอียดอ่อนยิ่งของจิตวิญญาณมนุษย์ตัวน้อย
สำหรับข้าพเจ้า ดูเหมือนชีวิตได้ผูกพันกับท้องทะเลอันดามันมาเนิ่นนาน
เพื่อนคนหนึ่งบอกว่า “ช่วยแต่งเพลงแด่ ‘คลื่นอันดามัน’ สักเพลง” เขาได้ร้องขอเมื่อหลายปีที่เจอกัน
จนเมื่อยามสายของวันที่ ๒๖ ธันวาคม ๒๕๔๗ ข้าพเจ้าและเพื่อนนักดนตรีได้เดินทางจากเมืองกรุงสู่บ้านเกิด
คงเป็นเวลาเดียวกับที่ “คลื่นสึนามิ” โถมใส่.. และนั่นช่างเป็นโมงยามที่แสนเศร้า
คือคาบเวลาเดียวกับการคิดแต่งเพลง “คลื่นอันดามัน”
ลางสังหรณ์นั้นได้เตือนข้าพเจ้า และตราบวาระนี้ ข้าพเจ้ายังครวญคิดถึงพวกเขาที่ฝากร่างไว้ยังฝั่งอันดามันเหลือเกิน

ด้วยอาลัยยิ่ง
เมธ สะพาน – สุเมธ สอดจิตต์

คลื่นอันดามัน

ฝั่งอันดามัน
เพื่อนแผ่นดินฉัน
วันอัศจรรย์นั้น
เทน้ำทะเลสาดมา
ปลดใจปลิดวิญญาณฝัน
หลั่งน้ำตารดพสุธา
โอ้มนุษย์...

คลื่นอันดามัน
เคลื่อนสู่ฝั่งนั้น
เวลาที่พรากพลัน
จากกันเสี้ยววินาที
ในกาลกัปกัลป์นี้
มีเสียงเพรียกในฤทัย
คลื่นสวรรค์
คลื่นอันดามัน
คลื่นสวรรค์...

อ.สุเมธ สอดจิตต์ – สะพาน : ประพันธ์, ๓๐ ธันวาคม ๒๕๔๗
บันทึกเสียง ๑๙ – ๒๐ มกราคม ๒๕๔๘
ณ ห้องบันทึกเสียง วีเอ็ม สตูดิโอ นครศรีธรรมราช
รังสฤษฎ์ ภู่รังไหม : ซาวด์เอ็นจิเนีย, โปรแกรมเมอร์
อ.สุเชษฐ์ วงศ์เมฆ : ซินธีไซเซอร์, มิกซ์เสียง
ศุภกร วงศ์เมฆ : เพอร์คัสชั่น
อ.สุเมธ สอดจิตต์ : กีตาร์, เบสกีตาร์, คีย์บอร์ด, เพอร์คัสชั่น, เรียบเรียง, ร้อง
ขอบคุณ : ร.ร.เมืองนครศรีธรรมราช อนุเคราะห์เครื่องดนตรีเพื่อการบันทึกเสียง
อ.สุภาภรณ์ สอดจิตต์ เอื้อเฟื้อเงินทุนเพื่อการบันทึกเสียง

สะพาน # ๔ "ใต้ลมรัก"

เปิดให้เดิน ข้ามไป ข้ามมา แล้ว วันนี้

เพลงใต้ลมรัก

ใต้ลมรัก
รอยเท้าบนทางดอย
ลองรักคนจน
รสนิยมป่า
น้ำค้างร่ำ
พันธนาการ
ผู้ฉกฉวย
ปลายสาร
หญ้าราตรี
ชีวิตชั่วคราว

สะพาน # ๔

ในความรกเรื้อของแมกไม้
จึงเห็นความร่มรื่น

เพราะท่วงทำนองของธรรมชาติ
จึงสอดคล้องกับท่าทีของชีวิต

แม้ว่าสายน้ำจะรี่ไหล
และสายลมได้ล่วงเลยผ่านไปแล้ว

แต่ภูผายังคงตระหง่าน
นิ่งดุจเดิม

พืช สะพาน - พีชพงศ์ พิทักษ์
น่าน
๑๒ ธันวาคม ๒๕๔๘

ยืนอยู่ใต้สายลมรัก

แม้นจักเหนื่อยหนักปานไหน

เพลงเพื่อนยังร้องร่ำไป

แทนใจผูกพันธนาการ

เมธ สะพาน – สุเมธ สอดจิตต์
นครศรีธรรมราช
๑๓ ธันวาคม ๒๕๔๘